Ο σκοπός της μουσικής αγωγής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπως καταγράφεται διαχρονικά στα ΑΠΣ, στα βιβλία του ΟΕΔΒ και το ΔΕΠΠΣ : μια απόπειρα (ανα) διαπραγμάτευσης του στο πλαίσιο της ολιστικής /οικολογικής αντίληψης για το αναλυτικό πρόγραμμα
Η παρούσα εργασία ερευνά τις διατυπώσεις σχετικά με την επίσημη σκοποθεσία για το μάθημα της Μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπως καταγράφονται στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών για το Γυμνάσιο και το Λύκειο και δημοσιεύονται στα αντίστοιχα ΦΕΚ, καθώς και στα διδακτικά εγχειρίδια – κυρίως τους...
Saved in:
| Summary: | Η παρούσα εργασία ερευνά τις διατυπώσεις σχετικά με την επίσημη σκοποθεσία για το μάθημα της Μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπως καταγράφονται στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών για το Γυμνάσιο και το Λύκειο και δημοσιεύονται στα αντίστοιχα ΦΕΚ, καθώς και στα διδακτικά εγχειρίδια – κυρίως τους προλόγους των συγγραφέων τους αλλά και στα περιεχόμενά τους - από το 1929 έως σήμερα. Η ερευνητική αναφορά έχει τη μορφή μιας ιστορικής ανασκόπησης οργανωμένης γύρω από χρονολογίες-σταθμούς ενώ παρατίθενται σχετικές παρατηρήσεις γύρω από τη θέση του μαθήματος της Μουσικής στην ιεράρχηση των μαθημάτων στο ωρολόγιο πρόγραμμα και τον διατιθέμενο κάθε φορά χρόνο διδασκαλίας, ο οποίος φαίνεται να μειώνεται συνεχώς. Μέσα από μια πρώτη απόπειρα ανάλυσης του περιεχομένου των κειμένων για τον σκοπό της μουσικής αγωγής προκύπτει πως η σκοποθεσία για το μάθημα της Μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και οι έννοιες που υπογραμμίζονται ως σημαντικές μεταβάλλονται στη διάρκεια του χρόνου· στα ογδόντα χρόνια ιστορίας της μουσικής εκπαίδευσης που εξετάστηκαν, από το εξατάξιο γυμνάσιο ως το τριτάξιο γυμνάσιο και το λύκειο, το μάθημα της «Ωδικής» μετονομάζεται σε μάθημα «Μουσικής», η διδασκαλία κατά προτεραιότητα της θεωρίας δίνει τη θέση της στη μουσική πράξη εντός των σχολικών αιθουσών και οι μελωδικές ασκήσεις και η εκμάθηση «κατάλληλων» σχολικών τραγουδιών συγκεκριμένης θεματολογίας αντικαθίστανται στην πορεία του χρόνου από τη διδασκαλία με έμφαση στην ιστορία της μουσικής και στη συνέχεια από αυτή που είναι οργανωμένη με έμφαση σε δημιουργικές δραστηριότητες γύρω από τους άξονες μουσικής σύνθεσης, ενεργητικής ακρόασης και μουσικής εκτέλεσης ατομικής και σε σύνολα. Σταθερή παραμένει η έννοια της «αισθητικής απόλαυσης» που θα πρέπει να αποκομίζει ο μαθητής μέσα από την αισθητική καλλιέργειά του και την άσκησή του ιδιαίτερα στη Μουσική, έννοια η οποία απαντάται τόσο σε αναλυτικά προγράμματα όσο και στα εκάστοτε διδακτικά εγχειρίδια. Στο πλαίσιο της νεότερης ολιστικής/οικολογικής προσέγγισης για ένα σύγχρονο αναλυτικό πρόγραμμα που προτείνει ο Χατζηγεωργίου (2003), κρίσιμης σημασίας είναι η έννοια της κριτικής πράξης. Στον επίλογο της εργασίας επιχειρείται μια αναδιαπραγμάτευση του σκοπού της μουσικής αγωγής στο πλαίσιο της παραπάνω προσέγγισης· το μάθημα της μουσικής καλείται ίσως - σήμερα περισσότερο από ποτέ - να συμπεριλάβει την κοινωνική διάσταση στην σκοποθεσία του, αυτή της εγρήγορσης του μαθητή απέναντι στα παγκόσμια προβλήματα και της κριτικής πράξης από πλευράς του με τη μορφή προσωπικής και συλλογικής μουσικής έκφρασης του εαυτού μέσα από την κατάθεση πρωτότυπης μουσικής δημιουργίας. |
|---|