Η επικαιρότητα του μύθου της Φαίδρας: όψεις της γυναικείας παράβασης και της σύγκρουσης των δύο φύλων στα ομώνυμα έργα του Jean Racine και Ι. Ρίτσου - Αλτίνη, Αγάπη (2015)
Η έρευνα αυτή είναι συγκριτικού χαρακτήρα και εστιάζεται στο να παρουσιάσει κριτικά και ερμηνευτικά, τις όψεις της γυναικείας παράβασης και της σύγκρουσης των δύο φύλων, στα δυο διάσημα θεατρικά κείμενα των Jean Racine και Γιάννη Ρίτσου. Εκκινώντας από το ζήτημα της επικαιρότητας του αρχαίου ελληνικού μύθου και μελετώντας κατ’ αρχήν τους τρόπους αξιοποίησης του στο παραδοσιακό και στο σύγχρονο ποιητικό θέατρο, εστιάζουμε στη συνέχεια την έρευνά μας, στο ζήτημα της επικαιρότητας του μύθου της Φαίδρας και στο θέμα της λογοτεχνικής και θεατρικής αξιοποίησης του σε κλασσικούς και σύγχρονους συγγραφείς, με κεντρικό στόχο να δείξουμε, πως δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι η γυναικεία παράβαση της μυθικής Φαίδρας και η μοιραία σύγκρουση της με το ανδρικό φύλο απασχόλησε σε όλες τις εποχές πνεύματα του αναστήματος ενός Ευριπίδη ενός Racine ενός Ρίτσου. Η ποιητική αξιοποίηση των μυθολογικών προτύπων στο παραδοσιακό και σύγχρονο ποιητικό θέατρο, είναι ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη για τον επίδοξο μελετητή των θεατρικών κειμένων, αλλά και για ένα μεταπτυχιακό φοιτητή που βλέπει με ερευνητικό βλέμμα το ζήτημα της γυναικείας παραβατικότητας και της σύγκρουσής της με τα ανδρικά πρότυπα, είτε για λόγους κοινωνικούς είτε για ερωτικούς όπως συμβαίνει στα υπό μελέτη έργα. Η Φαίδρα, μας ενδιαφέρει όχι μόνο γιατί δεν ανέχεται την προσποίηση, αλλά και γιατί συγκρούεται με το ανδρικό πρότυπο και με τη βούληση των θεών, υποκύπτοντας στη μανία που της εμφύσησε η Αφροδίτη και στο θεόπεμπτο πάθος της. Συγκρούεται με τον Ιππόλυτο, που καταφρονά το νόμο του έρωτα και γίνεται κι αυτός θύμα της Θεάς. Τα δύο έργα του Racine και του Ρίτσου, εξετάζονται συγκριτικά σ’ αυτή τη μελέτη και σε σχέση με τα δάνεια και τις παρεκκλίσεις τους από το κλασσικό πρότυπο, από το οποίο έλκουν την καταγωγή τους και την ιδέα ότι αξίζει να ερευνηθεί το φαινόμενο της ζωής και του ερωτικού Πάθους, περισσότερο προς τα μέσα παρά προς τα έξω, για να αναδειχθούν οι συγκρουσιακές τους παράμετροι και η σημασία τους για την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη σε κάθε εποχή.