Αειφόρος ανάπτυξη και φυσικές καταστροφές: μελέτη περίπτωσης πυρκαγιά Ρόδου 2008 - Αθανασακοπούλου, Αγγελική (2015)
Μετά τον πόλεμο η Ευρώπη υπηρέτησε πιστά το μοντέλο του «άνθρακα και του χάλυβα», θεωρώντας ότι με αυτή τη μη καθαρή παραγωγή μπορεί να επιτύχει την ανάπτυξη. Η εικόνα του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος ήταν το μοναδικό μέγεθος μέτρησης της ευημερίας των κοινωνιών. Σήμερα, κάτω από το βάρος των δυσεπίλυτων περιβαλλοντικών προβλημάτων που υπονομεύουν εξόφθαλμα την ποιότητα της ζωής, αμφισβητείται αυτή η μορφή ανάπτυξης. Η αειφόρος ανάπτυξη δεν περιορίζεται σε μια ρητορεία ηθικού χαρακτήρα που διστάζει να στηλιτεύσει όλα τα παραπάνω, αλλά επιχειρεί να συνδέσει την οικονομία με την κοινωνία και το περιβάλλον. Αυτή η σύνδεση είναι εφικτή μόνο σε δημοκρατικά πλαίσια, όπου τα άτομα λειτουργούν ως ενεργοί πολίτες. Κορυφαία εκδήλωση της ενεργού πολιτότητας είναι ο εθελοντισμός. Η πρωτοβουλία για προσφορά χωρίς την προσδοκία κάποιου ανταλλάγματος, καταξιώνει την έννοια της ανθρώπινης κοινωνίας. Δίνει λύσεις, καλύπτει τα κενά της οργανωμένης πολιτείας και παράλληλα συμβάλλει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο στην εμπέδωση της κοινωνικής συνοχής. Τα σύγχρονα πολυπληθή σύνολα δεν είναι πια απρόσωπα και δεν βαδίζουν σε παράλληλους δρόμους. Συνεργάζονται και προσπαθούν για το συλλογικό καλό, δίνοντας ένα δυνατό ράπισμα στον άκρατο ανταγωνισμό που κάνει τον άνθρωπο για τον συνάνθρωπό του λύκο.Η εθελοντική προσφορά είναι υπαρκτή στον τομέα των φυσικών καταστροφών. Οι κοινωνίες ανακουφίζονται από τις επιπτώσεις τους και μέσω της παρουσίας των εθελοντών. Οι δασικές πυρκαγιές απειλούν τόσο το φυσικό όσο και το ανθρωπογενές περιβάλλον γι’ αυτό σύλλογοι, οργανώσεις και μεμονωμένοι πολίτες συμβάλλουν στην αντιμετώπισή τους.Όπως προκύπτει και από την έρευνα κλήθηκαν να καλύψουν και τις αδυναμίες του Πυροσβεστικού Σώματος. Ακόμα, φαίνεται ότι η προσφορά τους δεν εξαντλείται σε ένα επίπεδο αλλά ο καθένας έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό του μετερίζι από όπου μπορεί να δώσει τη μάχη του.Οι προαναφερθείσες όμως συλλογικές μορφές έκφρασης δεν εξαντλούν την παρουσία τους μόνο στην περίοδο της κρίσης, αλλά καταβάλλουν προσπάθειες για την αειφορία του δάσους, ώστε να απολαμβάνουν τα ίδια φυσικά αγαθά και οι επόμενες γενιές.