Η συζυγική σχέση στις οικογένειες με παιδί με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρίες, όπως αναπαρίσταται στο σύγχρονο εικονογραφημένο αφήγημα - ΜΑΤΖΑΡΗ, ΑΣΗΜΕΝΙΑ - ΓΕΩΡΓΙΟΣ (2015)
Η αναπηρία θεωρείται από πολλούς ακόμη και σήμερα ένα θέμα που η κοινωνία φοβάται να αγγίξει σε πολλά επίπεδα, καθώς η διαφορετικότητα θεωρείται πάντα, ως μορφή απόκλισης από το «κανονικό». Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση των σχέσεων στην οικογένεια με παιδιά με κάποιας μορφής αναπηρία και ειδικότερα, οι σχέσεις μεταξύ των συζύγων. Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτού του σκοπού, πραγματοποιήθηκε σχετική βιβλιογραφική επισκόπηση σχετικά με την αναπηρία και η εστίαση τοποθετήθηκε σε τρεις μορφές αναπηρίας: τη νοητική υστέρηση, τον αυτισμό και την κινητική αναπηρία. Επίσης, οι οικογενειακές σχέσεις σε ένα περιβάλλον με παιδί που έχει κάποιας μορφής αναπηρία διερευνώνται στην βάση εικονογραφημένων αφηγημάτων της παιδικής λογοτεχνίας. Πιο συγκεκριμένα, συμπεριλήφθηκαν οκτώ εικονογραφημένα αφηγήματα, τα οποία εκδόθηκαν μετά το 2000 και αναλύθηκαν με ποιοτική μεθοδολογία, καταλήγοντας σε μία σειρά από ευρήματα σχετικά με την αναπηρία και τις οικογενειακές σχέσεις. Όλα εκδόθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2000, πλην του αφηγήματος, «Τα παιδιά του Χειμώνα» που εκδόθηκε το 1988 και στη συγκεκριμένη εργασία χρησιμοποιείται η 19η εκτύπωση. Αναλυτικότερα, «Όνειρα και Ελπίδες», (2011), Ειδική Έκδοση του Συλλόγου Φροντίδα, «Δεν ντρέπομαι πια», Εκδόσεις Ψυχογιός (2012, 1η έκδοση). To αφήγημα επανατυπώθηκε το 2014. «Ένας κήπος στην τάξη μας», Εκδόσεις Ψυχογιός (2010, 1η έκδοση), 2η ανατύπωση έγινε το 2013, «Το παραμύθι της μουσικής», Εκδόσεις Λιβάνη (2008,1η έκδοση), «ΟΤρυφερούλης Μικροφτερούλης», Εκδόσεις Φαντασία (2007, 2η αναθεωρημένη έκδοση). Το αφήγημα εκδόθηκε πρώτη φορά το 2006. «Η Ψυλλοελένη», Εκδόσεις Πατάκη (2007,1η έκδοση), «Δωριλένια», Εκδόσεις Πατάκη (2012, 3η ανατύπωση). Η πρώτη έκδοση έγινε το 2005. Φάνηκε, ότι σε αυτές τις περιπτώσεις και οι δύο γονείς εμπλέκονται ενεργά και υποστηρικτικά στην ανατροφή του παιδιού με αναπηρίες, όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ τους να χαρακτηρίζονται, ως αρμονικές. Επίσης, μέσα από την ανάλυση των αφηγημάτων προκύπτει, ότι τα παιδιά με αναπηρία κατέχουν κεντρική θέση στην οικογένεια, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει έλλειψη ισότητας, ως προς τη συμπεριφορά των γονέων στα υπόλοιπα παιδιά της οικογένειας. Σε γενικές γραμμές, η σχέση του παιδιού με αναπηρία είναι καλή και υποστηρικτική, τόσο με τον πατέρα, όσο και με τη μητέρα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι σχέσεις με τα αδέρφια και άλλα μέλη της οικογένειας μπορεί να είναι κακές ή/και απορριπτικές, κυρίως, όμως, στο πλαίσιο εμφάνισης προβληματικών συμπεριφορών από το παιδί με αναπηρία. Τέλος, είναι σημαντικό μελλοντικά να διεξαχθούν περισσότερες αντίστοιχες έρευνες, καθώς η επίδραση της αναπηρίας στις οικογενειακές σχέσεις και ειδικότερα στις συζυγικές σχέσεις των γονέων είναι ένα πεδίο το οποίο αντιπροσωπεύεται ελάχιστα στην παιδική λογοτεχνία και είναι ακόμη πιο περιορισμένος ο αριθμός των αντίστοιχων ερευνητικών προσπαθειών.