Διασκευές κειμένων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη σειρά "Τα Ελληνικά" των εκδόσεων "Παπαδόπουλος"
Η ιδιαιτερότητα της γλώσσας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και η αναγνώριση της κλασικής λογοτεχνικής του οντότητας οδηγούν στο βασικό προβληματισμό σχετικά με τη δυνατότητα ή και την αναγκαιότητα διασκευής του έργου του για παιδιά. Στην παρούσα εργασία διερευνάται η διασκευαστική προσέγγιση υπό σύγχρο...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | Greek |
| Published: |
2015
|
| Subjects: | |
| Online Access: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/List.csp?SearchT1=%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AE%2C+%CE%95%CF%85%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AF%CE%B1&Index1=Keywordsbib&Database=1&NumberToRetrieve=50&OpacLanguage=gre&SearchMethod=Find_1&SearchTerm1=%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%AE%2C+%CE%95%CF%85%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%AF%CE%B1&Profile=Default&PreviousList=Start&PageType=Start&EncodedRequest=Bv*8F*96*83*FD*F2fJ*BD*FA*E4*F4*040W&WebPageNr=1&WebAction=NewSearch&StartValue=1&RowRepeat=0&MyChannelCount= http://hdl.handle.net/11610/13686 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Η ιδιαιτερότητα της γλώσσας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και η αναγνώριση της κλασικής λογοτεχνικής του οντότητας οδηγούν στο βασικό προβληματισμό σχετικά με τη δυνατότητα ή και την αναγκαιότητα διασκευής του έργου του για παιδιά. Στην παρούσα εργασία διερευνάται η διασκευαστική προσέγγιση υπό σύγχρονους όρους εννέα διηγημάτων του Παπαδιαμάντη, ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο ένα κείμενο που απευθυνόταν αρχικά στο ενήλικο κοινό μιας άλλης εποχής (του 19ου αιώνα) διασκευάζεται ώστε να αφορά το σύγχρονο παιδικό αναγνωστικό κοινό.Σε κάθε ένα από τα εννέα διηγήματα ξεχωριστά καταγράφονται οι προσθήκες και οι παραλείψεις του διασκευαστή ως προς το περιεχόμενο, και επιχειρείται μια πιθανή ερμηνεία των επιλογών του εν σχέσει με τους κανόνες της παιδαγωγικής δεοντολογίας και λογοκρισίας που ισχύουν στο σημερινό πολιτισμικό γίγνεσθαι της διασκευής. Εξετάζονται επίσης ενδελεχώς οι κειμενικές μετατροπές σε επίπεδο λόγου-γλώσσας, με την παράθεση χαρακτηριστικών παραδειγμάτων μέσα από τα διασκευασμένα κείμενα. Στο σημείο αυτό χρησιμοποιούνται και στοιχεία από τη θεωρία των μεταφραστικών σπουδών, εφόσον στην ουσία πραγματοποιείται μια μορφή ενδογλωσσικής μετάφρασης του Παπαδιαμάντη, από την καθαρεύουσα στη δημοτική, με την παράλληλη, όμως, διατήρηση στοιχείων της παλαιότερης μορφής της ελληνικής γλώσσας (όπως η αύξηση ἐ ή λόγιες και ιδιωματικές λέξεις του παπαδιαμαντικού κειμένου) ως αλλότρια τεκμήρια του πολιτισμού - πηγής του αφετηριακού έργου στον πολιτισμό - στόχο του διασκευασμένου έργου.Από τη στιγμή που προστίθενται εικόνες σε ένα κείμενο που δε γράφτηκε για να εικονογραφηθεί, τα νοήματα εκφέρονται μέσα από δυο διαφορετικούς αφηγηματικούς κώδικες, των κώδικα των λέξεων και τον κώδικα των εικόνων. Όσον αφορά την εικονιστική μετα-αφήγηση εξετάζονται αδρομερώς κάποια βασικά στοιχεία της εικονογράφησης των εννέα διηγημάτων του Παπαδιαμάντη ανάλογα με τους εκπεφρασμένους στόχους των ίδιων των εικονογράφων, οι οποίοι, λειτουργώντας πρωταρχικά οι ίδιοι ως αναγνώστες, συμπληρώνουν με τις εικόνες τους την κειμενική αφήγηση και παραδίδουν τη δική τους σύγχρονη οπτικοποιημένη εκδοχή μιας παλαιότερης ιστορίας.Η διασκευή τελικά λειτουργεί ως μηχανισμός (ανα)δημιουργίας, με την πιστότητα στο αφετηριακό έργο να αποτελεί το έσχατο κριτήριο αξιολόγησής της και παράλληλα αποτελεί μια δίοδο επικοινωνίας μεταξύ δυο χώρων με σχετική οριοθέτηση: της Λογοτεχνίας για παιδιά και της Λογοτεχνίας για ενήλικες. |
|---|