Η διοίκηση ανθρωπίνων πόρων στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις - Φλωράς, Μιλτιάδης - Δημήτριος (2015)
Η ξενοδοχειακή βιομηχανία, από την φύση της, αποτελεί τομέα παραγωγής υπηρεσιών, η ποιότητα των οποίων, εξαρτάται κατά πολύ από τις τεχνικές δεξιότητες, την αυθεντικότητα, την αφοσίωση, τα χαρακτηριστικά και τον χαρακτήρα του προσωπικού. Έτσι, η διοίκηση ανθρωπίνων πόρων, αναμένεται να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην οικονομική απόδοση των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων και να προκαλέσει αυξημένο ενδιαφέρον επί των θεμάτων τους. Πολλές έρευνες έχουν επικεντρωθεί στην εξέταση της σύνδεσης της επιχειρησιακής στρατηγικής των επιχειρήσεων και της διοίκησης ανθρωπίνων πόρων. Οι Schuler & Jackson (1987), ανέπτυξαν περεταίρω τις ανταγωνιστικές στρατηγικές του Porter (1980) και τις ταξινόμησαν σε τρεις τύπους: ελαχιστοποίηση του κόστους, καινοτομία και βελτίωση της ποιότητας. Παραθέτουν μία σειρά από πρακτικές και πολιτικές που διαφέρουν από στρατηγική με στρατηγική, σύμφωνα με πέντε διαστάσεις. Τον σχεδιασμό, την πρόσληψη, την επιβράβευση, την αποζημίωση και την εκπαίδευση / κατάρτιση. Παράλληλα με τις έρευνες της ύπαρξης σύνδεσης μεταξύ επιχειρησιακής στρατηγικής και διοίκησης ανθρωπίνων πόρων, οι ερευνητές προσπαθούν να αναλύσουν την σχέση μεταξύ Δ. Α. Π. και επιχειρησιακής απόδοσης, ένα επίσης σημαντικό ερευνητικό θέμα των ημερών μας (Hoque, 2000). Έχει χρησιμοποιηθεί μεγάλη βάση δεδομένων και επιχειρήθηκε η εξακρίβωση, αφενός της σχέσης των πρακτικών Δ. Α. Π. με την επιχειρησιακής απόδοση και αφετέρου με τα αποτελέσματα ανθρωπίνων πόρων. Στην συγκεκριμένη έρευνα, πήραν μέρος 46 από τις συνολικά 64 του ξενοδοχειακού δυναμικού του Δήμου Θεσσαλονίκης, με σκοπό την διερεύνηση της σχέσης των αποτελεσμάτων ανθρωπίνων πόρων και της επιχειρησιακής απόδοσης με τα εργαλεία της Δ. Α. Π. Επίσης επιχειρεί να αναδείξει τις ομοιότητες και τις διαφορές των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων βάσει του βαθμού στον οποίο υιοθετούνται τα συγκεκριμένα εργαλεία, με γνώμονα την επιλεχθείσα επιχειρησιακή στρατηγική. Τα αποτελέσματα δείχνουν την ύπαρξη θετικής σχέσης μεταξύ πρακτικών διοίκησης ανθρωπίνων πόρων και επιχειρησιακής απόδοσης και αποτελεσμάτων ανθρωπίνων πόρων, χωρίς απαραίτητα αυτή η σχέση να θεωρηθεί δυνατή.