Ναυτιλιακή περιβαλλοντική πολιτική για την αντιμετώπιση της αέριας ρύπανσης - Παπαναγιώτου, Αδαμαντία - Σταυριανή (2015)
Η επιστημονική κοινότητα ασχολείται σχεδόν δύο δεκαετίες τώρα και ίσως όσον αφορά τους εκπεμπόμενους ρύπους από χερσαίες εγκαταστάσεις ακόμη περισσότερο. Αξίζει να σημειωθεί πως όλες αυτές οι επιστημονικές μελέτες και οι αντίστοιχες προσπάθειες πολιτικών και νομοθετικών πράξεων άφηναν εκτός πλαισίου τη ναυτιλία. Οι έντονες κλιματικές αλλαγές που έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια, όμως ώθησαν πρόσφατα την Ναυτιλιακή κοινότητα στην ενδελεχή εξέταση των βλαβερών ουσιών που εκπέμπουν τα πλοία. Με τη βοήθεια και τη συνεργασία της επιστημονικής κοινότητας αναζητεί τεχνικές λύσεις και θεσπίζει νομοθεσίες για τη βελτίωση της περιβαλλοντικής απόδοσης της Ναυτιλίας είτε μέσω διεθνών οργανισμών όπως ο Διεθνής Οργανισμός Ναυτιλίας (IMO), είτε μέσω άλλων φορέων με κανονιστική αρμοδιότητα, ή μεμονωμένων κρατών.Η Ναυτιλία μεταφέρει πάνω από το 90% του παγκοσμίου εμπορίου. Είναι το μεταφορικό μέσο που βοηθά την παγκοσμιοποίηση, την ανάπτυξη και την ευημερία των λαών. Είναιμάλιστα το πλέον φιλικό περιβαλλοντικά μέσο μεταφοράς, καθώς εκπέμπει μόνο το 2,7% των παγκοσμίων ρύπων. Ωστόσο καταβάλλονται σημαντικές προσπάθειες για περιορισμό των ρύπων ακόμη περισσότερο.H αντιμετώπιση του προβλήματος έχει δισυπόστατη φύση, με τις εξής προσδιοριστικές παραμέτρους: σε νέες κατασκευές με την εφαρμογή προηγμένων τεχνολογικά λύσεων  σε υπάρχοντα πλοία κυρίως με βελτίωση της ποιότητας λειτουργικών μέσωνΓια πολλές δεκαετίες είχε επικρατήσει η αισιόδοξη αντίληψη που αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γράτσος (2009), πως:«οι συνήθεις εκπομπές των πλοίων δεν είναι επιβλαβείς στους ανοιχτούς ωκεανούς, όπου τα οξείδια του θείου (SOx), όταν έρθουν σε επαφή με τη θάλασσα, γίνονται γύψος, ένα αδρανές υλικό. Τα οξείδια του θείου (SOx) δημιουργούν προστατευτική ομπρέλα στην ατμόσφαιρα, η οποία αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου και ως εκ τούτου μειώνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Επιπροσθέτως, τα οξείδια του αζώτου (NOx) μειώνουν τη ζωή του μεθανίου στην ατμόσφαιρα, το οποίο είναι ένα αέριο του θερμοκηπίου που είναι είκοσι πέντε φορές πιο ισχυρό από το διοξείδιο του άνθρακα (CO2)»Πλέον, έχει μετρηθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η επιβάρυνση που προκαλούν στο περιβάλλον τα ποντοπόρα πλοία που χρησιμοποιούν το μαζούτ ως καύσιμο (τα οποία αποτελούν τους κυριότερους ναυτιλιακούς ατμοσφαιρικούς ρυπαντές).Συνεπώς, οι κίνδυνοι προδιαγράφονται με σαφήνεια, καθώς αναιρούνται κάποια από τα αισιόδοξα συμπεράσματα του παρελθόντος και γίνονται συνεχώς προσπάθειες θέσπισης κανονιστικών πλαισίων, προσδιορισμός συγκεκριμένων ανώτατων ορίων και αντίστοιχης νομοθεσίας προς περιορισμό της εκπομπής αερίων ναυτιλιακών ρύπων.Η παρούσα εργασία αποτελεί προσπάθεια αναλυτικής καταγραφής των αερίων αυτών ρύπων και διασαφήνισης της έννοιας της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Εν συνεχεία, εγχειρείται η παρουσίαση των προσδιοριστικών παραγόντων της ναυτιλιακής πολιτικής για το περιβάλλον, όπως και των χρησιμοποιούμενων εργαλείων για την επίτευξη αυτού του στόχου. Παράλληλα, καταγράφονται όλες οι νομοθετικές πράξεις για την πρόληψη της επιπρόσθετης επιβάρυνσης της ατμόσφαιρας και εξετάζονται όλα τα λειτουργικά και τεχνολογικά (σχεδιαστικά) μέτρα που θα μπορούσαν να αποφέρουν μείωση των ρυπογόνων αερίων (με έμφαση στις εκπομπές CO2 αερίων), υιοθετώντας την έννοια των πράσινων πλοίων στο σύνολό τους. Τέλος, καταβάλλεται η προσπάθεια καταγραφής των τρεχόντων στάσεων και των αντιλήψεων της ελληνικής ναυτιλιακής βιομηχανίας μέσω των αποτελεσμάτων έρευνας με αντικείμενο την αντιμετώπιση της εκπομπής αερίων CO2 και σύγκριση των εξαγομένων συμπερασμάτων με αντίστοιχων παλαιότερων μελετών, που έλαβαν χώρα είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό.