Το εσωτερικό, περιφερειακό και διεθνές διακύβευμα της συριακής κρίσης
Το κύμα των αραβικών εξεγέρσεων ξεκίνησε στην Τυνησία το 2010, διέτρεξε τη Λιβύη, την Αίγυπτο, την Υεμένη, το Μπαχρέιν και κατέληξε στη Συρία σε έναν αδιέξοδο εμφύλιο πόλεμο που ακόμα μαίνεται. Η συριακή κρίση, η οποία εισέρχεται στον τέταρτο χρόνο αιματοχυσίας και ανθρωπιστικής καταστροφής με χιλιά...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*17*10*10*19*18*C3S*C7n*CB*B5*28*D9I*C0*C8&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=1&WebPageNr=1&SearchTerm1=2014%20.1.62878&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=1 http://hdl.handle.net/11610/12336 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Το κύμα των αραβικών εξεγέρσεων ξεκίνησε στην Τυνησία το 2010, διέτρεξε τη Λιβύη, την Αίγυπτο, την Υεμένη, το Μπαχρέιν και κατέληξε στη Συρία σε έναν αδιέξοδο εμφύλιο πόλεμο που ακόμα μαίνεται. Η συριακή κρίση, η οποία εισέρχεται στον τέταρτο χρόνο αιματοχυσίας και ανθρωπιστικής καταστροφής με χιλιάδες νεκρούς και πρόσφυγες, αποδεικνύεται κομβικής σημασίας για τις εξελίξεις στο περιφερειακό σύστημα της Μέσης Ανατολής. Η τρέχουσα αυτή κρίση συμπυκνώνει κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις και ταυτόχρονα γεωπολιτικές συγκρούσεις μεταξύ περιφερειακών και διεθνών δρώντων. Η Συρία αποτελεί μια πολύ σημαντική αραβική χώρα με σπουδαία ιστορία που επηρέασε για δεκαετίες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Το κόμμα Μπάαθ από το οποίο αναδείχτηκε ο Σύριος ηγέτης Χαφέζ αλ Άσαντ, ιδεολογικά κράμα αραβικού εθνικισμού, σοσιαλισμού και παναραβισμού, η συνεργασία με την Αίγυπτο και την ίδρυση της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (εφεξής ΗΑΔ) το 1958, η τριακονταετής στρατιωτική παρουσία των συριακών δυνάμεων στον Λίβανο και η στάση της Συρίας απέναντι στο Παλαιστινιακό και την αραβοϊσραηλινή διένεξη, αποτελούν στοιχεία συνεκτικών δεσμών με την περιφέρειά της, που ενέχουν τον κίνδυνο διάχυσης της κρίσης σε Λίβανο, Ιράκ και Τουρκία, λόγω των αποσχιστικών τάσεων των Κούρδων. Η υπόθεση εργασίας που υιοθετείται στην παρούσα διατριβή, είναι ότι το εσωτερικό διακύβευμα της συριακής κρίσης αφορά στο μέλλον της ίδιας της χώρας, ανεξάρτητα από την έκβασή της και ότι δύναται να λειτουργήσει ως καταλύτης για τις περιφερειακές εξελίξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, παραδοσιακές συμμαχίες περιφερειακών δρώντων ανατρέπονται, ενώ ο ρόλος άλλων επανακαθορίζεται. Ο βίαιος εκτοπισμός τεράστιου όγκου πληθυσμού και οι τάσεις αυτονόμησης συγκρουόμενων εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων θέτουν υπό αμφισβήτηση τη γεωγραφία στην περιοχή, έτσι όπως διαμορφώθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε ζώνες βρετανικού και γαλλικού ελέγχου, οι οποίες καθόρισαν εν πολλοίς τα μελλοντικά σύνορα Συρίας και Ιράκ (Συμφωνία Σάικς Πικό 1916). Εξίσου μεγάλη είναι η πρόκληση για διεθνείς δρώντες, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (εφεξής ΗΠΑ) και την Ομοσπονδία της Ρωσίας, πρωτίστως, οι οποίοι αναγκάζονται να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους, να απεγκλωβιστούν από μια Ψυχροπολεμική λογική και να ισορροπήσουν τις επιδιώξεις τους για διατήρηση της επιρροής τους στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο μέσα σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικά πολυπολικό. |
|---|