Γλωσσικές πολιτικές για τις Σλαβικές διαλέκτους στην Ελλάδα
Η ύπαρξη των μειονοτικών γλωσσών στην Ελλάδα είναι σχετική με τον τρόπο διαμόρφωσης των ορίων του ελληνικού κράτους, από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1821 έως το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στις σημερινές σημαντικότερες αλλόγλωσσες ομάδες, την αρβανίτικη, την κουτσοβλάχικη, την...
Saved in:
| Summary: | Η ύπαρξη των μειονοτικών γλωσσών στην Ελλάδα είναι σχετική με τον τρόπο διαμόρφωσης των ορίων του ελληνικού κράτους, από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1821 έως το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στις σημερινές σημαντικότερες αλλόγλωσσες ομάδες, την αρβανίτικη, την κουτσοβλάχικη, την πομακική, την αθιγγανική ρομανί και την τουρκική, είναι και η σλαβομακεδονική. Στην Ελλάδα ομιλούνται σλαβικές διάλεκτοι, είτε διότι υπάρχουν πληθυσμιακές ομάδες, μητρική γλώσσα των οποίων είναι κάποια σλαβική γλώσσα, είτε διότι υπάρχει αλληλοδιαπερατότητα, όπως πολύ συχνά παρατηρείται στις μεθοριακές περιοχές. Παρά τις επίσημες διακηρύξεις αυτών που ακολουθούσαν την προδιαγεγραμμένη εθνική γραμμή ότι η «αλλοφωνία» κάποιων πληθυσμιακών ομάδων που κατοικούν μέσα στον ελλαδικό χώρο δεν έχει καμία σχέση με την εθνική συνείδησή τους και την ελληνικότητά τους, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από την αρχή. Συγκεκριμένα, η επιβίωση της σλαβομακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα θεωρήθηκε ότι έκρυβε μεγάλους κινδύνους για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Για το λόγο αυτό, ακολουθήθηκε επί δεκαετίες μια σκληρή πολιτική απέναντι στην γλωσσική ιδιαιτερότητα των Σλαβομακεδόνων, που χαρακτηρίστηκε ως η εποχή με τις χειρότερες περιόδους κατατρεγμού.Οι πολιτικές του ελληνικού κράτους για την γλωσσική αφομοίωση και τον εξελληνισμό των σλαβόφωνων- ήπιες ή επιθετικές-, καθώς και την καταστολή του «ιδιώματος», αποτέλεσαν πάγια στρατηγική των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων, από το Μεσοπόλεμο μέχρι και την πτώση της χούντας και από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, αποδεικνύοντας τη διαχρονική ύπαρξη φοβικών συνδρόμων. |
|---|