Η εφαρμογή της σύμβασης της Unesco για την προστασία της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα
Οι θάλασσες και οι ωκεανοί καλύπτουν ενάλιους θησαυρούς (ναυάγια, υποθαλάσσια σπήλαια, καταποντισμένοι οικισμοί κ.ά.) που είναι εξίσου σημαντικοί με αυτούς που βρίσκονται στην ξηρά. Είναι εκτεθειμένοι σε φυσικούς κινδύνους και στις ανθρώπινες παρεμβάσεις (λαφυραγώγηση, παράνομες δραστηριότητες κ.λπ....
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/List.csp?SearchT1=%CE%9C%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85&Index1=Keywordsbib&Database=1&SearchMethod=Find_1&SearchTerm1=%CE%9C%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85&OpacLanguage=gre&Profile=Default&EncodedRequest=*17*10*10*19*18*C3S*C7n*CB*B5*28*D9I*C0*C8&EncodedQuery=*17*10*10*19*18*C3S*C7n*CB*B5*28*D9I*C0*C8&Source=SysQR&PageType=Start&PreviousList=RecordListFind&WebPageNr=1&NumberToRetrieve=50&WebAction=NewSearch&StartValue=0&RowRepeat=0&ExtraInfo=&SortIndex=Year&SortDirection=-1&Resource=&SavingIndicator=&RestrType=&RestrTerms=&RestrShowAll=&LinkToIndex= http://hdl.handle.net/11610/12331 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Οι θάλασσες και οι ωκεανοί καλύπτουν ενάλιους θησαυρούς (ναυάγια, υποθαλάσσια σπήλαια, καταποντισμένοι οικισμοί κ.ά.) που είναι εξίσου σημαντικοί με αυτούς που βρίσκονται στην ξηρά. Είναι εκτεθειμένοι σε φυσικούς κινδύνους και στις ανθρώπινες παρεμβάσεις (λαφυραγώγηση, παράνομες δραστηριότητες κ.λπ.). Από τη δεκαετία του ’90, η διεθνής κοινότητα συνειδητοποιεί ότι αυτή η πολιτιστική περιουσία πρέπει να προστατευθεί. Έτσι, υιοθετείται από τη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στις 2 Νοεμβρίου 2001 στο Παρίσι η Σύμβαση για την Προστασία της Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς που άρχισε να ισχύει στις 2 Ιανουαρίου 2009.Αποτελεί το πρώτο διεθνές νομικό κείμενο που ρυθμίζει θέματα που αφορούν τις αρχαιότητες που υπάρχουν στη θάλασσα και αναφέρεται στην αρμοδιότητα των κρατών στις διάφορες θαλάσσιες ζώνες σε σχέση με την προστασία της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Βασίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία ορίζει τις θαλάσσιες ζώνες, χωρίς να αποτελεί τμήμα της, αλλά είναι αυτόνομη από κάθε άλλη συνθήκη.Αναγνωρίζει ότι η ενάλια πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης και τα κράτη οφείλουν να προσπαθούν με ό,τι μέσα διαθέτουν για τη διατήρησή της, την καλή συντήρησή της in situ και πρέπει να συνεργάζονται από κοινού για την επίτευξη αυτού του σκοπού.Η Ελλάδα είναι ένα πλούσιο σε ενάλιες αρχαιότητες παράκτιο κράτος που ανέκαθεν ενδιαφέρεται για τη διασφάλιση της διεθνούς προστασίας τους. Ωστόσο, απέσχε από την ψηφοφορία διατυπώνοντας τις επιφυλάξεις της για ουσιώδη ζητήματα που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας, όπως η δικαιοδοσία και ο ρόλος του παράκτιου κράτους στις διάφορες θαλάσσιες ζώνες.Πάντως, η Σύμβαση του 2001 κατορθώνει να διατυπώσει ένα σχετικά προστατευτικό διεθνές κείμενο για την προστασία της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς χωρίς όμως να αποφεύγει τις ασάφειες ούτε να καταφέρνει να εγκαθιδρύσει ένα οικουμενικό καθεστώς προστασίας. |
|---|