Η μεσανατολική πολιτική του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και οι αραβικές εξεγέρσεις : οι περιπτώσεις της Αιγύπτου και της Λιβύης
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εφάρμοσε μια νέα εξωτερική πολιτική, βασισμένη στις απόψεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, επιδιώκοντας να καταστήσει την Τουρκία ηγετική περιφερειακή δύναμη και ισχυρό παγκόσμιο δρώντα. Οι στόχοι και τα μέσα της νέας πολιτικής απείχαν απ...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | Greek |
| Published: |
2015
|
| Subjects: | |
| Online Access: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=J*17G*C3*FB*2C*12*EBK*5D*923*0D*E5*E5*91&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=3&WebPageNr=1&SearchTerm1=2013%20.1.42668&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=3 http://hdl.handle.net/11610/12326 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εφάρμοσε μια νέα εξωτερική πολιτική, βασισμένη στις απόψεις του Τούρκου υπουργού εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, επιδιώκοντας να καταστήσει την Τουρκία ηγετική περιφερειακή δύναμη και ισχυρό παγκόσμιο δρώντα. Οι στόχοι και τα μέσα της νέας πολιτικής απείχαν από την παραδοσιακή κεμαλική εξωτερική πολιτική του απομονωτισμού και της αποχής από τα μεσανατολικά πράγματα. Με μέσα “ήπιας” ισχύος η κυβέρνηση του ΑΚΡ εφάρμοσε μια πολιτική “μηδενικών προβλημάτων” προς τις γειτονικές της μεσανατολικές χώρες, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις και εξασφαλίζοντας τη συνεργασία τους για την αντιμετώπιση του κουρδικού ζητήματος. Παράλληλα, ανέλαβε μεσολαβητικές προσπάθειες για την επίλυση των περιφερειακών διενέξεων και αναβάθμισε την περιφερειακή θέση της. Για να ενισχύσει την επιρροή της στον αραβικό κόσμο επιδόθηκε σε αντιισραηλινή και φιλοπαλαιστινιακή ρητορική. Ωστόσο, δεν άργησαν να φανούν οι αντιφάσεις και τα όρια της νέας εξωτερικής πολιτικής του ΑΚΡ, που απεδείχθη υπερβολικά φιλόδοξη ως προς τους στόχους της, σχεδιασμένη χωρίς να έχει προβλέψει ενδεχόμενες ανατροπές του πολιτικού status quo στη διαχρονικά ρευστή μεσανατολική περιφέρεια. Οι αραβικές εξεγέρσεις αποκάλυψαν με σαφήνεια ότι η τουρκική πολιτική “μηδενικών προβλημάτων” ήταν η ίδια προβληματική.Οι αραβικές εξεγέρσεις της Αιγύπτου και της Λιβύης αιφνιδίασαν την Άγκυρα όπως και όλο τον κόσμο. Στην εξέγερση της Αιγύπτου η κυβέρνηση Ερντογάν συντάχθηκε με τη διεθνή κατακραυγή και ο Τούρκος πρωθυπουργός κάλεσε εγκαίρως το Χόσνι Μουμπάρακ να παραιτηθεί, κεφαλαιοποιώντας τη στήριξή του προς τους διαδηλωτές και κερδίζοντας την αποδοχή της αιγυπτιακής κοινής γνώμης, χωρίς ωστόσο να υπερβεί τον τουρκοαιγυπτιακό ανταγωνισμό για περιφερειακή ηγεμονία. Η περίπτωση της Λιβύης, αντίθετα, ανάγκασε την Άγκυρα να ελιχθεί, προσαρμόζοντας τη στάση της στα μεταβαλλόμενα δεδομένα. Εναντιώθηκε αρχικά στη σχεδιαζόμενη ξένη επέμβαση, καλύπτοντας με την ηθικολογική ρητορική της την ανησυχία της για τα τεράστια οικονομικά της συμφέροντα που διακυβεύονταν. Όταν διαπίστωσε τη δυτική ομοθυμία κατά του απομονωμένου Μουαμάρ Καντάφι, άλλαξε στάση, συμμετείχε στις νατοϊκές επιχειρήσεις, απέχοντας, ωστόσο, από τους βομβαρδισμούς και κάλεσε τον Καντάφι να παραιτηθεί δύο μήνες μετά την έναρξη της εξέγερσης. Μετά το θάνατο του Καντάφι, η Άγκυρα επιδίωξε την επανάκτηση της προνομιακής οικονομικής θέσης της στη Λιβύη, επιβεβαιώνοντας τις αντιφάσεις και τα όρια της εξωτερικής πολιτικής της, στη χάραξη της οποίας καθοριστικότερος παράγοντας είναι ο ρεαλισμός των συμφερόντων παρά η ηθική. |
|---|