Η ελληνοτουρκικη διένεξη: αποτιμώντας το κόστος μη επίλυσης
Εκ των πολυπληθών παραδειγμάτων της διεθνούς πολιτικής, η Ελληνοτουρκική διένεξη συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνες με την μακροβιότερη, συνεχιζόμενη διάρκεια. Στο Αιγαίο υφίσταται η αντίθεση ή αλλιώς, η επικάλυψη ελληνικών και τουρκικών συμφερόντων. Η φύση της διαφοράς μπορεί να θεωρηθεί τόσο νομική...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Περίληψη: | Εκ των πολυπληθών παραδειγμάτων της διεθνούς πολιτικής, η Ελληνοτουρκική διένεξη συγκαταλέγεται ανάμεσα σε εκείνες με την μακροβιότερη, συνεχιζόμενη διάρκεια. Στο Αιγαίο υφίσταται η αντίθεση ή αλλιώς, η επικάλυψη ελληνικών και τουρκικών συμφερόντων. Η φύση της διαφοράς μπορεί να θεωρηθεί τόσο νομική, αφού προκύπτει από το νέο θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώνει η ανάπτυξη του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, όσο και πολιτική, καθώς οι διεκδικούμενες θαλάσσιες ζώνες άπτονται ζητημάτων κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, τα οποία συνδέονται με τα οικονομικά συμφέροντα των δύο κρατών. Δεν είναι μόνο όμως τα ζητήματα του Αιγαίου αυτά καθαυτά που δημιουργούν την ένταση μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, αλλά και οι «εθνικές αλήθειες», τα αρνητικά στερεότυπα και οι στρεβλές αντιλήψεις για τις προθέσεις του άλλου, που εντείνουν την εκατέρωθεν καχυποψία και απομακρύνουν το ενδεχόμενο λογικών, συμβιβαστικών λύσεων, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί και διάθεση ανάληψης του πολιτικού κόστους που συνεπάγεται ένας έντιμος συμβιβασμός. Τα δυσλειτουργικά αδιέξοδα λοιπόν που έχουν δημιουργηθεί από αυτή την κατάσταση, κατέστησαν τη διένεξη του Αιγαίου εξαιρετικά κοστοβόρα για την Ελλάδα. Η μη επίλυση των διμερών διαφορών της με την Τουρκία, την υποχρέωσαν στα πλαίσια απόκτησης ικανής αποτρεπτικής δύναμης, σε μία διαδικασία παρακολούθησης των εξοπλιστικών προγραμμάτων της γειτονικής χώρας. Τα υπέρογκα ποσά που η Ελλάδα διέθεσε για την αμυντική της θωράκιση, θα αποδειχθούν τροχοπέδη για την αναπτυξιακή διαδικασία από το 1974 και έπειτα, μέσω της αφαίμαξης των υπό στενότητα παραγωγικών πόρων του πολιτικού τομέα της οικονομίας και την διοχέτευσή τους στον στρατιωτικό. Πολύ δε περισσότερο, οι αμυντικές δαπάνες θα αποδειχθούν η κύρια ρίζα της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, μέσω της διόγκωσης των αποθεμάτων του κρατικού χρέους εξαιτίας του εξωτερικού δανεισμού -προκειμένου να αποκτηθούν οι απαραίτητοι νομισματικοί πόροι για την κάλυψη των «αμυντικών αναγκών»- και την εισδοχή του ελληνικού κράτους σε έναν φαύλο κύκλο ανάληψης ολοένα και μεγαλύτερου χρέους προς εξυπηρέτηση του προηγούμενου. |
|---|