Οικονομικός Ηγεμονισμός - το πρόσωπο της Ευρώπης του 21ου αιώνα
Η παρούσα εργασία πραγματεύεται μια έννοια που συνοδεύει την ανθρώπινη κοινωνία τόσο σε ζητήματα συμπεριφοράς όσο και σε ζητήματα αυστηρώς κοινωνικά, πολιτικά και στρατηγικά. Η έννοια του ηγεμονισμού αποτελεί έναν βασικό παράγοντα, που διαμόρφωσε τον ευρωπαϊκό χώρο και οι ιδιότητές του ολόκληρο τον...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/FullBB.csp?WebAction=ShowFullBB&EncodedRequest=*D0*A0*D9*A8*DANy*BF*04*27*FF*D3*9Ec*D3*1F&Profile=Default&OpacLanguage=gre&NumberToRetrieve=50&StartValue=11&WebPageNr=1&SearchTerm1=2012%20.1.25111&SearchT1=&Index1=Keywordsbib&SearchMethod=Find_1&ItemNr=11 http://hdl.handle.net/11610/12282 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η παρούσα εργασία πραγματεύεται μια έννοια που συνοδεύει την ανθρώπινη κοινωνία τόσο σε ζητήματα συμπεριφοράς όσο και σε ζητήματα αυστηρώς κοινωνικά, πολιτικά και στρατηγικά. Η έννοια του ηγεμονισμού αποτελεί έναν βασικό παράγοντα, που διαμόρφωσε τον ευρωπαϊκό χώρο και οι ιδιότητές του ολόκληρο τον κόσμο. Πιο συγκεκριμένα η εργασία προσπαθεί να διερευνήσει σε θεωρητικό και ιστορικό επίπεδο τις βασικές λειτουργίες του που μεταμόρφωσαν την κοινωνία. Η ανάλυση ξεκινά με την ετοιμολογία του όρου ηγεμόνας και τις θεωρίες του Μακιαβέλλι, του Ρουσσώ και του Μαρξ. Προσωπικότητες, οι οποίες μέσα από το συγγραφικό τους έργο ερμήνευσαν την έννοια του ηγεμόνα. Ο χαρακτήρας του ηγεμόνα κατά τον Μακιαβέλλι παρουσιάζεται με διφορούμενο πρόσωπο, καθώς είναι αυτός που οφείλει να διαπραγματεύεται το «φαίνεσθαι» με το «είναι». Αντίθετα ο ηγεμόνας του Ρουσσώ αποκτά εθνικό χαρακτήρα, ενώ του Μαρξ αστικό ή πολιτικό – οικονομικό. Στη συνέχεια αναλύονται τα σημεία αλλαγής της έννοιας του κρατικού ηγεμονισμού μέσα από τα ιστορικά γεγονότα, που υπήρξαν σταθμοί στην ευρωπαϊκή μεταμόρφωση. Δηλαδή η Γαλλική Επανάσταση, η «κυριαρχία του τρόμου», η Βιομηχανική Επανάσταση, η Παρισινή Κομμούνα (1870 – 1871) και η Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτά τα γεγονότα αποτέλεσαν και στοιχεία ιστοριογραφικής ανάλυσης για την παρούσα εργασία, ώστε ο ηγεμονισμός να ειδωθεί μέσα από το πρίσμα της ιστορικής εφαρμογής. Για την εφαρμογή αυτή εξετάζονται τα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο εκάστοτε ηγεμόνας, για να επιβάλει την εξουσία του. Τα όπλα αυτά είναι ο τρόμος, ο πόλεμος και η χειραγώγηση (ΜΜΕ), τα οποία έχουν αποδειχθεί τόσο αποτελεσματικά όσο και διαχρονικά. Μέσα λοιπόν από τις ιστορικές ζυμώσεις φθάσαμε στον 20ο αιώνα, που παρουσιάζεται μια νέα μορφή ηγεμονισμού αυτή του οικονομικού. Μορφή, η οποία οφείλει την γέννηση της στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους, οι οποίοι διεξήχθησαν στον ευρωπαϊκό χώρο. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δηλαδή αυτά που εξέλιξαν εκ νέου τον ηγεμονισμό, ο οποίος λειτουργούσε πλέον χρησιμοποιώντας τον καπιταλισμό ως όπλο. Συμπερασματικά η μεθοδολογία οδηγεί την εργασία στη διαπίστωση, ότι ο ηγεμονισμός σήμερα βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο, καθώς η έννοια της θυματοποίησης ορίζει και την ουσιαστική ταυτότητά του. |
|---|