Populism as seen in the Greek Press (Greek populism in a European context)
Ο Λαϊκισμός είναι ένα σημαίνον φαινόμενο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και της εγχώριας πολιτικής σκηνής, ωστόσο, δεν κατέχει η ελληνική πραγματικότητα τα πρωτεία του. Ο λαϊκισμός συνιστά ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο καλλιεργήθηκε μέσα από την ανάγκη των λαών να ακούν αυτά που θέλουν και μέσ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | English |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://vsmart.lib.aegean.gr/webopac/List.csp?SearchT1=%CE%A3%CE%A0%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%94%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A3&Index1=Keywordsbib&Database=1&NumberToRetrieve=50&OpacLanguage=gre&SearchMethod=Find_1&SearchTerm1=%CE%A3%CE%A0%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%94%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A3&Profile=Default&PreviousList=Start&PageType=Start&EncodedRequest=*17v*D7*C8*17*CA*EF*DC*96*40*3E*CCin*C1*ED&WebPageNr=1&WebAction=NewSearch&StartValue=1&RowRepeat=0&MyChannelCount= http://hdl.handle.net/11610/11821 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο Λαϊκισμός είναι ένα σημαίνον φαινόμενο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και της εγχώριας πολιτικής σκηνής, ωστόσο, δεν κατέχει η ελληνική πραγματικότητα τα πρωτεία του. Ο λαϊκισμός συνιστά ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο καλλιεργήθηκε μέσα από την ανάγκη των λαών να ακούν αυτά που θέλουν και μέσα από την ικανότητα των πολιτικών να λένε αυτά που θέλει να ακούει ο λαός. Μιλώντας πολύ απλά και χωρίς εξιδανικεύσεις, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο λαϊκισμός χρειάζεται δύο στοιχεία: έναν «δεκτικό λαό» και έναν «ικανό ηγέτη». Είναι ένα φαινόμενο που κατατρώει τις δημοκρατίες και παραφυλά σε κάθε τους ιστορικά αδύναμη στιγμή. Στην επίκληση στο έθνος, στην ελευθερία, στα ιδεώδη, στο αυτονόητο. (…) Στην Ελλάδα ο πολιτικός λόγος διαπνέεται από έλλειμμα διαλόγου ενώ παράλληλα η πολιτική ρητορεία δε συνδέεται με συλλογικές κοινωνικές διεργασίες. (Σπουρδαλάκης 1989, 70) Υπάρχει δηλαδή μια αναντιστοιχία λόγων και έργων. Πρόκειται για μια διάσταση η οποία προωθεί ένα πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύσσονται κοντόφθαλμες αντιλήψεις συντεχνιακού τύπου που καλλιεργούν λαϊκίστικα λογοπλαίσια. Οι αναφορές σε «παραγωγικές τάξεις», στο ελληνικό φρόνημα, στην ελληνική ιστορία, στις «δημοκρατικές δυνάμεις». Οι αναγωγές στους «μη προνομιούχους» ή ακόμη και η υπενθύμιση πως «αξίζουμε μια καλύτερη Ελλάδα» ή το μότο: «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» είναι μερικά μόνο από τα κλασικά παραδείγματα του λαϊκίστικου λόγου. (…) Ο λαϊκισμός αναπαράγεται και ανθεί μέσα από μέτρια «ζυμωμένες» και καθόλα σκοταδιστικές καταστάσεις που προωθούν τα ΜΜΕ και απευθύνονται στον «μέσο θεατή», στον «μέσο τηλεθεατή», στον «μέσο αναγνώστη». Η επίδραση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, η οποία θίγεται τόσο ως μοναδικό κεφάλαιο όσο και σε συσχετισμό με τον λαϊκισμό, είναι σημαντική. Λαϊκίστικα πρότυπα ζωής και πολιτικάντηδες που παρουσιάζονται ως προστάτες του λαού πλημμυρίζουν καθημερινά τα προγράμματα της τηλεόρασης. Πολλές γραμμές έχουν γραφτεί για να αναλύσουν τα συμφέροντα που εξυπηρετούν τα ΜΜΕ μέσα από μεθοδευμένες και καλοστημένες κινήσεις που ωφελούν ιδιώτες και πολιτικούς. Η τηλεκρατούμενη πολιτική στοχεύει στην ιδεολογικοποίηση της πολιτικής αδράνειας ενώ οι πολίτες υφίστανται έναν ανελέητο βομβαρδισμό από κοινά μηνύματα. Όλα τα παραπάνω σε συνάρτηση με τη λαϊκίστικη προβολή του οικείου πολιτικού προσώπου των πολιτικών, διαμορφώνουν έναν απολιτικό άνθρωπο που παραπληροφορείται και αναπτύσσει έναν τυφλό κομματισμό. Σύμφωνα με τον Ραμονέ (1999, 45) «Η εξουσία βρίσκεται λιγότερο στην πολιτική πράξη και περισσότερο στα ΜΜΕ». Παρακάτω θα αποδείξουμε πως ο λαϊκισμός, με «όχημα» τα ΜΜΕ ενδυναμώνεται και καθίσταται ένα κοινωνικό φαινόμενο της νεωτερικότητας το οποίο κατατρώει τις δημοκρατίες προτάσσοντας το συναίσθημα έναντι της λογικής και αμφισβητώντας το πολιτικό σύστημα. Βασικά θεωρητικά μοντέλα όπως του Μουζέλη ο οποίος αναιρεί τη διαφοροποίηση θεωρώντας τον λαό ως ενιαίο και αδιαίρετο υποκείμενο, του Λακλάου ο οποίος ενστερνίζεται τα αντι-ελιτιστικά προτάγματα ως βασικό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού και τέλος, η Ιακωβινική ιδεολογία του Άιζενσταντ η οποία εντασσόμενη στον λαϊκισμό εμφανίζεται να διατηρεί κάποια από τα εγγενή χαρακτηριστικά της όπως: η Κινητοποίηση, η Μαζικότητα, η Απόρριψη αποδεικνύουν πως ο λαϊκισμός δεν έχει πολιτικό πρόταγμα, δεν έχει πολιτικό πρόγραμμα και δεν κοιτά, όπως ο Ιακωβινισμός, να εξαγνίσει τον λαό και την κοινωνία γιατί θεωρεί αγνούς αμφότερους. Πρόκειται λοιπόν, για έναν κολοβό Ιακωβινισμό. Όλη αυτή η διαπραγμάτευση του φαινομένου του λαϊκισμού μέσα από τα ΜΜΕ προφανώς δεν είναι μια εύκολη υπόθεση καθώς όπως έλεγε και ο Πολ Ρικέρ «η ιστορία αρχίζει όταν το παιχνίδι έχει τελειώσει» και το παιχνίδι του λαϊκισμού στην ελληνική κοινωνία φαίνεται να είναι στην κορύφωσή του, στο μέσον του. |
|---|