Μουσείο και άτομα με αναπηρίες: προσβασιμότητα - εκπαίδευση - κοινωνική ενσωμάτωση
Κατά την εκπόνηση της διατριβής αυτής διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που παρουσιάζουν κάποια σωματική, νοητική, κοινωνική δυσλειτουργία αποτελούν για την ελληνική κοινωνία κάτι το «ασυνήθιστο», μια κατάσταση έξω από τα όρια του φυσιολογικού, του αποδεκτού, του κατανοητού, του ανεκτού. Εκτός ελαχίστων περ...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Language: | Greek |
| Published: |
2015
|
| Subjects: | |
| Online Access: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.55745 http://hdl.handle.net/11610/11178 |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | Κατά την εκπόνηση της διατριβής αυτής διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που παρουσιάζουν κάποια σωματική, νοητική, κοινωνική δυσλειτουργία αποτελούν για την ελληνική κοινωνία κάτι το «ασυνήθιστο», μια κατάσταση έξω από τα όρια του φυσιολογικού, του αποδεκτού, του κατανοητού, του ανεκτού. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, η ελληνική πολιτεία και οι πολιτιστικοί φορείς δεν έχουν αναλάβει ουσιαστική μέριμνα υπέρ των αναπήρων πολιτών, στερώντας τους την ευκαιρία να επισκεφθούν ένα Μουσείο, ισότιμα με κάθε άλλο «υγιή» ή «φυσιολογικό» επισκέπτη. Χώροι απροσπέλαστοι, ακόμη και σε Μουσεία νεοανεγερθέντα, δράσεις σχεδιασμένες ειδικά για άτομα με αναπηρίες ανύπαρκτες, έλλειψη ακόμη και στοιχειωδών παροχών, σε μια κοινωνία, που δε φαίνεται να έχει προσαρμοστεί στις ανάγκες όλων των πολιτών της, αλλά απαιτεί από άτομα με αδυναμίες και μειονεξίες να επιβιώσουν και να ενσωματωθούν στην κοινωνία των «μη μειονεκτικών», αν θέλουν να αποφύγουν την περιθωριοποίηση και την απομόνωση. Τα άτομα με αναπηρίες λοιπόν καλούνται αφενός να βρουν από μόνα τους τρόπους να υπερκεράσουν τα φυσικά εμπόδια, που τους δημιουργεί η μειονεξία τους και αφετέρου να ενταχθούν σε ένα αφιλόξενα δομημένο περιβάλλον. Ειδικότερα, στο πρώτο κεφάλαιο, ύστερα από μια ιστορική αναδρομή στη γέννηση και εξέλιξη του θεσμού των Μουσείων, γίνεται προσπάθεια προσέγγισης της έννοιας του μουσείου μέσα από ορισμούς και θεωρήσεις, που συγκλίνουν στο ότι το μουσείο δεν έχει λόγο ύπαρξης, αν δεν αναπτύσσει μια αμφίδρομη σχέση με το κοινό του, ως τον κύριο αποδέκτη των ενεργειών του. Ένα πνεύμα ανανέωσης διαπνέει τις τελευταίες δεκαετίες τη λειτουργία των μουσείων, δίνοντας προτεραιότητα όχι πια στις μουσειακές συλλογές, αλλά στον άνθρωπο. Τα μουσεία επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους στην κοινωνία και από « Ναοί της Τέχνης », που αντιμετωπίζουν με ελιτίστικο σνομπισμό τις «απαίδευτες» μάζες, αρχίζουν το διάλογο με την κοινωνία, ανοίγοντας τις πύλες τους σε κάθε εν δυνάμει επισκέπτη, ανεξαρτήτως κοινωνικού, οικονομικού, μορφωτικού και πολιτισμικού επιπέδου. Στα πλαίσια της ανανέωσης αυτής, τα μουσεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για την κοινωνική τους αποστολή και την αποκατάσταση μιας ουσιαστικής επικοινωνίας με τους πολίτες, μέσω της υλοποίησης εκπαιδευτικών δράσεων για κάθε κοινωνική ομάδα. Καταγράφεται η εξέλιξη της επιστήμης της Μουσειοπαιδαγωγικής σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στη χώρα μας, μέσα από αναφορά σε συγκεκριμένα γεγονότα / ημερομηνίες – σταθμούς της πορείας της και καθορίζονται οι στόχοι των μουσειακών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με αναφορά στις εκπαιδευτικές θεωρίες, που βρίσκουν εφαρμογή στο σχεδιασμό και την υλοποίηση μουσειοπαιδαγωγικών δράσεων, όπως είναι η εκπαιδευτική θεωρία του Dewey, η ερμηνευτική θεωρία του Dilthey, η θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης του Gardner, η θεωρία της ανακάλυψης και η θεωρία του κονστρουκτιβισμού ( οικοδομισμού ). Στο δεύτερο κεφάλαιο γίνεται καθορισμός της ομάδας επικέντρωσης της έρευνας, παρουσιάζονται οι διάφορες κατηγορίες ατόμων με ανα |
|---|