Συμμετοχική και διαχείριση συγκρούσεων και βιώσιμος αστικός σχεδιασμός χρήσεων γης: ανάπτυξη μεθοδολογικού πλαισίου πρόβλεψης αλλαγών χρήσεων γης στην παράκτια αστική ζώνη Δήμου Περάματος (Ν. Αττικής)
Στόχος της διατριβής είναι η ανάπτυξη και ενσωμάτωση μίας μεθοδολογίας συμμετοχικής διαχείρισης συγκρούσεων σε χωρικά μοντέλα πρόβλεψης αλλαγών χρήσης γης, για την υποστήριξη αποφάσεων βιώσιμου αστικού σχεδιασμού, με έμφαση στην παράκτια ζώνη Δήμου Περάματος (Νομός Αττικής). Για το σχεδιασμό της μεθ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.4907 http://hdl.handle.net/11610/11141 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Στόχος της διατριβής είναι η ανάπτυξη και ενσωμάτωση μίας μεθοδολογίας συμμετοχικής διαχείρισης συγκρούσεων σε χωρικά μοντέλα πρόβλεψης αλλαγών χρήσης γης, για την υποστήριξη αποφάσεων βιώσιμου αστικού σχεδιασμού, με έμφαση στην παράκτια ζώνη Δήμου Περάματος (Νομός Αττικής). Για το σχεδιασμό της μεθοδολογίας ακολουθήθηκαν οι βασικές αρχές ενός process-oriented αστικού σχεδιασμού και επιλέχθηκε μία χωρική εφαρμογή των συνδυαστικών compromise-consensus προσεγγίσεων. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως βασική απαίτηση ενός αναλυτικού συστήματος υποστήριξης αποφάσεων σχεδιασμού προσδιορίστηκε η τυποποίηση μίας σχέσης ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό συμφέρον. Η χωρική μοντελοποίηση αυτής της σχέσης επιτεύχθηκε μέσω μίας λογικής προσομοίωσης του αστικού χώρου που βασίζεται σε τεχνολογία cellular automata. Η μοντελοποίηση ξεκινά με τη χωρική εφαρμογή της NDV πολυκριτηριακής μεθόδου για τον προσδιορισμό του συνολικού δυναμικού μετάπτωσης κάθε χωρικής μονάδας αξιολόγησης, ανά εναλλακτική χρήση γης. Οι αλγόριθμοι διαχείρισης συγκρούσεων δομήθηκαν σταδιακά με τη βοήθεια του GIS λογισμικού IDRISI Kilimanjaro. Στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας προσδιορίστηκαν τα σενάρια αλλαγής χρήσεων γης, όπως προτάθηκαν από κάθε δυνητικό συνασπισμό. Στο δεύτερο στάδιο εντοπίστηκαν τα σενάρια που ικανοποιούν το MaxMin κριτήριο του Rawls ενώ στο τρίτο στάδιο, τα MaxMin σενάρια λειτούργησαν ως βάση για κάθε συνασπισμό, προκειμένου να εκτιμηθεί η σκοπιμότητα συνεργασίας του με τους υπόλοιπους. Σε αυτό το στάδιο τυποποιήθηκε η «as by acting alone» σχέση μεταξύ συλλογικού-ατομικού συμφέροντος με τη δόμηση άλγεβρας χαρτών για τη χωρική απόδοση των πυρηνικών (core) εναλλακτικών λύσεων για όλους τους συμμετέχοντες. Η ύπαρξη μίας core εναλλακτικής ανά χωρική μονάδα αξιολόγησης υποστηρίζεται ότι μπορεί να προωθήσει ένα υψηλότερο βαθμό συνεργασίας ανάμεσα στους stakeholders, καθώς υποδηλώνει ότι η συλλογικά ορθολογική συμπεριφορά των συνασπισμών δεν αποκλείει την ύπαρξη μίας έλλογης συμπεριφοράς απόφασης που καθοδηγεί τους συμμετέχοντες να συνεργαστούν για την προώθηση πιο δίκαιων λύσεων. Από την ανάλυση αναδείχθηκε ότι η εφαρμογή εναλλακτικών προσεγγίσεων διαχείρισης συγκρούσεων μέσα σε χωρικά μοντέλα χρήσεων γης συνοδεύεται συχνά από διαφορετικές επιδράσεις στη χωρική και κοινωνική συνιστώσα του αστικού σχεδιασμού. Η παραγόμενη χωρική πληροφορία επιδιώκεται να συνεισφέρει τόσο στη διαμόρφωση στρατηγικών συνεργασίας και διαπραγμάτευσης από τους stakeholders όσο στην αξιολόγηση της βιωσιμότητας και εφαρμοσιμότητας των προτεινόμενων λύσεων από τους planners. |
|---|