Οι νέες επικοινωνιακές δεξιότητες στην οικονομική και κοινωνική δράση του πολίτη
Ο σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να προβληματικοποιήσει τη συνάρθρωση ανάμεσα στην επικοινωνιακή δεξιότητα και τον πολίτη στις πολιτικές των υπερεθνικών οργανισμών – κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση – και στις εθνικές πραγματώσεις (κυρίως στην ελληνική περίπτωση). Eιδικότερα η παρούσα διατριβή διερε...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.27067 http://hdl.handle.net/11610/10984 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Ο σκοπός της παρούσας διατριβής είναι να προβληματικοποιήσει τη συνάρθρωση ανάμεσα στην επικοινωνιακή δεξιότητα και τον πολίτη στις πολιτικές των υπερεθνικών οργανισμών – κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση – και στις εθνικές πραγματώσεις (κυρίως στην ελληνική περίπτωση). Eιδικότερα η παρούσα διατριβή διερευνά τις νέες επικοινωνιακές δεξιότητες του πολίτη ως υπερεθνικές πολιτικές γραμματισμού [literacy] προβληματικοποιώντας τη σχέση του γραμματισμού με την ανάπτυξη, την κοινωνική και πολιτική συμμετοχή. Η διερεύνηση εκκινεί από την παραδοχή πως ο γραμματισμός είναι κοινωνική αλληλεπίδραση με στόχο να εξετασθούν οι πρακτικές γραμματισμού αλλά και οι ιδεολογικοί σχηματισμοί λόγου της πολιτικής κοινωνίας που επιλέγει να ορίσει τις νέες επικοινωνιακές δεξιότητες στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής διά βίου μάθησης. Από την άποψη αυτή το ενδιαφέρον εστιάζεται σε πρακτικές γραμματισμού της πολιτικής κοινωνίας τόσο σε υπερεθνικό όσο και εθνικό επίπεδο, ώστε να διερευνηθεί κατά πόσον οι πρακτικές αυτές χειραφετούν τον πολίτη μέσω της κοινωνικοπολιτικής συμμετοχής του αλλά και μέσω της πρόσβασης στους πόρους/πηγές νοήματος με δυνατότητα να μετασχηματίζει το νόημα από την άποψη της κοινωνικής του θέσης. Ειδικότερος στόχος της διατριβής είναι η διερεύνηση των τρόπων με τους οποίους η πολιτική κοινωνία «φυσικοποιεί» την επικοινωνιακή προσδιοριστικότητα που αποδίδει στο «υποκείμενο» το οποίο κατασκευάζει ως αποδέκτη και νομιμοποιητή του κάθε φορά κυρίαρχου πολιτικού προγράμματος σε αυτήν. Στην παρούσα διατριβή διαφορετικές προσεγγίσεις για την υπερεθνική – ευρωπαϊκή – και εθνική – ελληνική - πολιτική δια της οποίας η πολιτική κοινωνία επικοινωνεί τις αποφάσεις ή/και τις επιδιώξεις της στην κοινωνία των πολιτών συναρθρώνονται με τις θεωρήσεις του κριτικού γραμματισμού για το σχεδιασμό του νοήματος καθώς και με τις κριτικές προσεγγίσεις ανάλυσης λόγου ούτως ώστε να αναδειχθούν τα ζητήματα της προσδιοριστικότητας του πολίτη ως πολίτη με επαρκείς επικοινωνιακές δεξιότητες. Η συμβολή αυτής της διατριβής έγκειται ακριβώς σε αυτή την συνάρθρωση, που ανοίγει ένα πεδίο ανάλογων ερευνών στους τρόπους που παράγεται το νόημα από την πολιτική κοινωνία προκειμένου να επικοινωνηθεί στην κοινωνία των πολιτών διαμορφώνοντας το περιεχόμενο της ιδιότητας του πολίτη. |
|---|