Οι επιπτώσεις του διαζυγίου στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών 8-12 ετών - Bερέμης, Γεώργιος (2015)
Το διαζύγιο αποτελεί αναμφισβήτητα ένα ζήτημα που δημιουργεί αρνητικές συνέπειες στα παιδιά, τόσο στην εξέλιξη του ψυχικού τους κόσμου, όσο και στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς τους. Σκοπός: Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι η διερεύνηση των επιπτώσεων του διαζυγίου στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών 8 – 12 ετών και η σύγκριση των παιδιών των διαζευγμένων οικογενειών με τα παιδιά των ακέραιων οικογενειών. Μέθοδος: Το δείγμα της παρούσας έρευνας αποτέλεσαν 600 μαθητές και 208 δάσκαλοι. Για την επιλογή του δείγματος προτιμήθηκε η συνδυαστική μέθοδος της Απλής Τυχαίας Δειγματοληψίας και της Ποσοστιαίας Δειγματοληψίας. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν το ερωτηματολόγιο Teacher’s Report Form (TRF) του T. Achenbach, το ερωτηματολόγιο Youth Self Report (YSR) του T. Achenbach, το ερωτηματολόγιο αυτό-περιγραφής Social Skills Inventory του R. Riggio (1986), το ερωτηματολόγιο αξιολόγησης της κοινωνικής συμπεριφοράς (School Social Behavior Scale) των μαθητών από τους δασκάλους τους, του Merrell (1993a), ένα αυτοσχέδιο ερωτηματολόγιο για τα παιδιά και ένα αυτοσχέδιο ερωτηματολόγιο για τους δασκάλους. Αποτελέσματα: Τα παιδιά των διαζευγμένων οικογενειών, συγκριτικά με τα παιδιά των ακέραιων οικογενειών, παρουσιάζουν σε μεγαλύτερο βαθμό άγχος-κατάθλιψη, κοινωνικά προβλήματα, προβλήματα σκέψης και προσοχής και επιθετική συμπεριφορά. Επίσης παρουσιάζουν χαμηλή κοινωνική εκφραστικότητα και συναισθηματική ευαισθησία και ενδιαφέρονται λιγότερο για διαπροσωπικές δεξιότητες και σχολικές δραστηριότητες. Τέλος τα παιδιά των διαζευγμένων οικογενειών, εμφανίζουν σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι τα παιδιά των ακέραιων οικογενειών εχθρική-ευέξαπτη συμπεριφορά, αντικοινωνική-επιθετική συμπεριφορά. συμπεριφορά. Συμπεράσματα: Τα παιδιά από ακέραιες οικογένειες παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα και έχουν καλύτερες διαπροσωπικές δεξιότητες απ’ ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μονογονικές οικογένειες. Τα συμπεράσματα αυτά επιβάλλουν την αναγκαιότητα ύπαρξης σχολικού ψυχολόγου, αλλά και της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των δασκάλων, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά των διαζευγμένων οικογενειών. Επίσης απαιτείται η εφαρμογή προγραμμάτων, που έχουν σκοπό τη διευκόλυνση της προσαρμογής των παιδιών στο χωρισμό των γονέων και στη λειτουργία της οικογένειας μετά το διαζύγιο.