Η διαχρονική πορεία του αρχαίου ελληνικού μύθου στο θέατρο: από το κείμενο στη "Νέα Κοινωνική Σκηνή"
Η παρούσα έρευνα δεν στοχεύει απλώς στην ανάλυση και καταγραφή του πώς και του τι του δραματοποιημένου μύθου των Ατρειδών, με επίκεντρο την Κλυταιμνήστρα, αλλά στην περιπέτεια της σκηνικής του αναπαράστασης στην ονομαζόμενη μεταθεατρική εποχή, όπου παρατηρούνται φαινόμενα σκηνοθετικής αυθαιρεσίας. Π...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.92620 http://hdl.handle.net/11610/10882 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Η παρούσα έρευνα δεν στοχεύει απλώς στην ανάλυση και καταγραφή του πώς και του τι του δραματοποιημένου μύθου των Ατρειδών, με επίκεντρο την Κλυταιμνήστρα, αλλά στην περιπέτεια της σκηνικής του αναπαράστασης στην ονομαζόμενη μεταθεατρική εποχή, όπου παρατηρούνται φαινόμενα σκηνοθετικής αυθαιρεσίας. Προτείνει νέους τρόπους παραστασιακής προσέγγισης με βάση την Ποιητή του Αριστοτέλη, αλλά και νεώτερες Ποιητικές οι οποίες δύνανται να βοηθήσουν τον σύγχρονο ερευνητή, κριτικό ή δημιουργό του Θεατρικού φαινομένου. Ο θεατής μετά την παράσταση αποτελεί νέα κοινωνική οντότητα, η οποία οφείλεται στην επικοινωνιακή δυναμική του μύθου, στα μυθικά σύμβολα, αλλά και σε σύγχρονους κώδικές σκηνικής απόδοσης % εκ τούτου, συνάγονται συμπεράσματα για τη Νέα Κοινωνική Σκηνή, που αποτελείτο προσδόκιμο ενός πιθανού μελλοντικού κόσμου. Στο Α μέρος της διατριβής αναλύονται οι έννοιες “διακειμενικότητα” της Ορέστειας του Αισχύλου και “πρόσωπο, προσωπεία” της Κλυταιμνήστρας. Η τραγική ηρωίδα αναλύεται σε λειτουργία, δύναμη, ιδέα. Δηλαδή είναι η Κλυταιμνήστρα - μητέρα, σύζυγος, ερωμένη, βασίλισσα. Επίσης ορίζονται οι έννοιες αρχέτυπο, στερεότυπο, σύμβολο, ένστικτο, πάθος - πάθημα. Στο Β μέρος επιχειρείται η τελετουργική ερμηνεία του μύθου και εξετάζονται δομές όπως η αναγνώριση, το όνειρο, ο χρησμός και η κάθαρση. Με τη διερεύνηση του αρχαίου κοινού της Ορέστειας εμπλουτίζεται η Νέα Κοινωνική Σκηνή. Στο Γ μέρος με βάση τις θεωρίες της παραγωγής’ και της πρόληψης ενός Θεατρικού έργου προσεγγίζονται παραστάσεις αρχαίου δράματος με επίκεντρο το μύθο της Κλυταιμνήστρας. Τα συμπεράσματα αφορούν στις λειτουργίες του θεατή, την εμπειρία και η γνώση που αποκτά κατά την παράσταση και μετά από αυτήν. |
|---|