Σκηνή και εικόνα, αρχέτυπο και παιδαγωγία
Το αρχέτυπο συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Η φυσική τάση για μίμηση και παιχνίδι αξιοποιείται από την παιδαγωγική λειτουργία και τις αλλεπάλληλες μετα-ερμηνείες των μυθολογικών αφηγήσεων. Έτσι καλλιεργείται η ομοιότητα της εικόνας με το πρότυπο στη γλυπτική και δομείται η συμβολική γλώ...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2015
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | https://catalog.lib.aegean.gr/iguana/www.main.cls?surl=search&p=ed763fb5-024d-4d04-a952-e71cbf110eaa#recordId=1.75143 http://hdl.handle.net/11610/10880 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Το αρχέτυπο συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Η φυσική τάση για μίμηση και παιχνίδι αξιοποιείται από την παιδαγωγική λειτουργία και τις αλλεπάλληλες μετα-ερμηνείες των μυθολογικών αφηγήσεων. Έτσι καλλιεργείται η ομοιότητα της εικόνας με το πρότυπο στη γλυπτική και δομείται η συμβολική γλώσσα, η οποία χρησιμοποιείται στα έργα τέχνης και τα τελετουργικά δρώμενα, προκειμένου να αναπτύσσονται οι εκδηλώσεις της «μετ’ επιστήμης» μίμησης. Η μελέτη εξετάζει εικαστικές και δραματικές δημιουργίες, αρχίζοντας από τις περιγραφές της επικής ποίησης, ηρωικής και διδακτικής, σε συνδυασμό με αρχαϊκές αγγειογραφικές παραστάσεις. Στη συνέχεια μελετά ορισμένα από τα κλασικά δράματα, όπως η «Ορέστεια» του Αισχύλου, η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, η «Άλκηστις» και η «Μήδεια» του Ευριπίδη. Από την τέχνη της μεσαιωνικής περιόδου προσεγγίζει το ψηφιδωτό, τη φορητή εικόνα και την τοιχογραφία της ύστερης Βυζαντινής φάσης, αναλύοντας τη θεολογική διάσταση της αρετής. Περαιτέρω ερευνά τις μεθόδους, που εφαρμόστηκαν ως εργαλείο παρατήρησης και γνώσης κατά την Αναγέννηση. Εκλαμβάνει το θέατρο του 16ου αιώνα ως δηλωτικό της αναδυόμενης συλλογικής συνείδησης των πρώτων ευρωπαϊκών εθνών, της ελισαβετιανής Αγγλίας, της Καθολικής Ισπανίας και της Γαλλίας του Λουδοβίκου XIV. Εστιάζει στη διαμόρφωση των προτύπων κατά τον 17ο αιώνα, αντίστοιχα με την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης, την εδραίωση της εκβιομηχάνισης, τις ιδέες του Διαφωτισμού, του Νεοκλασικισμού και του Ρομαντισμού. Τέλος αναλύει δράματα των Ibsen, Strindberg και Chekhov και επισημαίνει τις μεταβολές στην μετα-ερμηνεία των αρχέτυπων εντυπώσεων, ανάλογα με κινήματα του μοντερνισμού και τις πολιτιστικές αξιώσεις των αρχών του 20ου αιώνα. |
|---|