Η συμβολή της κοινωνιολογίας του δικαίου στην ερμηνεία των νομικών κανόνων
Όταν ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη γη έπραττε σύμφωνα με τη βούλησή του και δεν περιόριζε τις κινήσεις των άλλων από τη στιγμή που ήταν μόνος και κυρίαρχος σε μία μεγάλη έκταση. Αργότερα, στις πρωτόγονες κοινωνίες κάποιες συνήθειες έγιναν στην τήρησή τους υποχρεωτικές. Έτσι δημιουργήθηκαν έθιμα, τα οπο...
Αποθηκεύτηκε σε:
| Κύριος συγγραφέας: | |
|---|---|
| Συγγραφή απο Οργανισμό/Αρχή: | |
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Μορφή: | Thesis Βιβλίο |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
2013.
|
| Θέματα: | |
| Διαθέσιμο Online: | http://hdl.handle.net/11610/7670 |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
| Περίληψη: | Όταν ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη γη έπραττε σύμφωνα με τη βούλησή του και δεν περιόριζε τις κινήσεις των άλλων από τη στιγμή που ήταν μόνος και κυρίαρχος σε μία μεγάλη έκταση. Αργότερα, στις πρωτόγονες κοινωνίες κάποιες συνήθειες έγιναν στην τήρησή τους υποχρεωτικές. Έτσι δημιουργήθηκαν έθιμα, τα οποία αφορούσαν ενέργειες που απευθύνονταν στον εξωτερικό κόσμο, δηλαδή στο ευρύτερο περιβάλλον. Με την δημιουργία των κρατών η ανάγκη για θέσπιση κανόνων ήταν αναμφισβήτητη για αυτό και καθορίζει τα νομικά πλαίσια εξουσίας και βούλησης των προσώπων μέσα από δικαιώματα και υποχρεώσεις. Το κράτος ορίζει λοιπόν κανόνες δικαίου για να ρυθμίσει τις κοινωνικές σχέσεις και οι βασικοί τρόποι είναι οι ακόλουθοι: Οι συνήθειες, οι ενέργειες δηλαδή που εκτελούνται με την ίδια μορφή από μια ομάδα ανθρώπων που συμπεριφέρονται κατά τον ίδιο τρόπο. Η κοινωνική ηθική, οι συνήθειες που με το πέρασμα των χρόνων επηρεάζονται και χαρακτηρίζονται από θρησκευτικές δοξασίες ή κοινωνικές αντιλήψεις για το καλό και το κακό.• Το δίκαιο, το σύνολο των κανόνων που θεσπίζει η πολιτεία και διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Οι κανόνες είναι υποχρεωτικοί (θετό δίκαιο) και διαφοροποιούνται από το εθιμικό δίκαιο που διαμορφώνεται μέσα από την ίδια κοινωνία. Το δίκαιο ισχύει γιατί οι πολίτες (κοινωνοί δικαίου) αναγνωρίζουν την υποχρεωτική του ισχύ. Χωρίς αυτήν την αναγνώριση η τήρηση των κανόνων θα ήταν αδύνατη και είναι ενδιαφέρον αν εξετάσει κανείς τις θεωρίες σχετικά με την υποχρεωτικότητα τους. Σύμφωνα με κοινωνιολογικές θεωρίες που διαβάζουμε από τον Σούρλα, η ισχύς του δικαίου οφείλεται σε ένα πραγματικό γεγονός. Αυτό θα είναι είτε η επικρατούσα κοινωνική δύναμη, είτε η αναγνώριση από τους κοινωνούς ενός συνόλου κανόνων ως δεσμευτικών. Σημαντικότερη είναι η Θεωρία των προσταγών (John Austin): το δίκαιο αποτελεί ένα σύνολο προσταγών που απευθύνονται από τον πολιτικά κυρίαρχο σε μια πολιτική κοινότητα προς όλους αυτούς που συνηθίζουν να τον υπακούουν. Το ποιος είναι ο κυρίαρχος, ποιοι τον δέχονται και το υπό ποιες προϋποθέσεις η απειλή του εξαναγκασμού είναι επαρκής ενίσχυση των προσταγών του, είναι κατά τον Austin ζητήματα πραγματικά. Η Θεωρία Kelsen στρέφεται εναντίον των κοινωνιολογικών θεωριών και τις κατηγορεί για ασυνέπεια. Κατά τον Kelsen το θεμέλιο ισχύος ενός δέοντος δε μπορεί παρά να είναι ένα άλλο δέον και εφόσον θέλουμε νομική θεωρία, το δέον αυτό πρέπει να είναι κάποιος κανόνας δικαίου. Θέτει ως αρχή ότι δε διαθέτουν όλοι οι κανόνες δικαίου την ίδια αυθεντία, αλλά ιεραρχούνται σε ανώτερους κ κατώτερους. Φτάνοντας όμως στο Σύνταγμα ο Kelsen θεωρεί ότι το ζήτημα της ισχύος του δικαίου φτάνει στα όρια του από την άποψη των νομικών θεωριών. Υποστηρίζει ότι όλοι οι κανόνες, ακόμα και το Σύνταγμα, έλκουν την ισχύ τους από τον Θεμελιώδη κανόνα της έννομης τάξης. |
|---|---|
| Φυσική περιγραφή: | 62 σ. ; 30 εκ. |
| Βιβλιογραφία: | Βιβλιογραφία: σ. 60-62. |
| Πρόσβαση: | Ηλεκτρονική διάθεση στο πλήρες κείμενο - περιορισμένης πρόσβασης. |