Σχεδίαση συστήματος υπαίθριου παιχνιδότοπου με γνώμονα : - Λασηθιωτάκη, Δάφνη (2012)
Οι μητροπόλεις του σήμερα πάσχουν έντονα από το σύνδρομο έλλειψης υπαίθριων χώρων, χώρων παιχνιδιού και πρασίνου. Τα παιδιά που καλούνται να μεγαλώσουν και να ζήσουν σε αυτές έρχονται αντιμέτωπα με περιορισμένες και άκρως συγκεκριμένες μορφές χώρου έκφρασης, εκτόνωσης, δημιουργικότητας, κίνησης. Το παιχνίδι όμως, αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία, η οποία πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή του παιδιού. Κατά το πέρασμα του χρόνου η διαδικασία αυτή γίνεται ολοένα και πιο στοχευμένη χάνοντας το αυθόρμητο και το αυθεντικό στοιχείο. Οι χώροι και τα εργαλεία που προορίζονται για αυτή αναπτύσσονται με βάση την ασφάλεια και τον έλεγχο. Ταυτόχρονα, η οικογένεια (γονείς) απέχει και αποστασιοποιείται από τη διαδικασία αυτή, με αποτέλεσμα να χάνεται η αλληλεπίδραση και η κοινή εμπειρία. Ταυτόχρονα, οι προσλαμβάνουσες σε επίπεδο τεχνολογίας, εικόνας, πληροφορίας βομβαρδίζουν τον άνθρωπο από πολύ μικρές ηλικίες, δημιουργώντας ελλείψεις σε βασικές εμπειρίες. Το παιδί εκπαιδεύεται σε συγκεκριμένες εκφάνσεις δραστηριότητας του παιχνιδιού, με αποτέλεσμα η έννοια της φαντασίας και της πρωτοτυπίας να χάνεται πολύ εύκολα με αποτέλεσμα το παιδί να βαριέται. Τέλος, η έλλειψη χώρων έξω από το τους τέσσερις τοίχους σε συνδυασμό με τους παρόντες ρυθμούς ζώης, εγκλωβίζει τα παιδιά σε δραστηριότητες ελλιπούς ανάπτυξης (ηλεκτρονικά παιχνίδια) οδηγώντας τα σε κενά εμπειρίας και γνώσης. Γίνεται λοιπόν αντιληπτή η ανάγκη για μια νέα προσέγγιση πάνω στο θέμα "παιχνίδι-παιδί-χώρος". Αυτή θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν, αφενός τις αυξημένες απαιτήσεις και ανάγκες τις οποίες έχουν πλέον τα παιδιά για να διατηρείται το ενδιαφέρον τους ζωντανό, αφετέρου οφείλει να καλύπτει του βασικούς άξονες που περιλαμβάνει η έννοια "παιχνίδι" και είναι απαραίτητη για την ολοκληρομένη ανάπτυξη του παιδιού. Στην παρούσα διπλωματική εργασία γίνεται αρχικά μία έρευνα πάνω στο ρόλο που έχει το παιχνίδι στην ανάπτυξη του ανθρώπου καθώς και στις διάφορες θεωρίες που το διέπουν. Ακολουθεί μία μελέτη που επιχειρεί να διευρενήσει τα χαρακτηριστικά και την ποιότητα των χώρων που επιτρέπουν και προωθούν τη δραστηριότητα του παιχνιδιού (μειονεκτήματα-πλεονεκτήματα) και παράλληλα, τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του χρήστη. Η μελέτη αυτής της τελευταίας παραμέτρου ενισχύεται σε ερευνητικό επίπεδο μέσω πρωτογενούς έρευνας (ερωτηματολόγιο-προσωπική παρατήρηση). Στη συνέχεια, επιλέγεται ένα μοντέλο θεωρίας και γίνεται η σχεδίαση ενός συστήματος εφαρμογής πάνω σε αυτό το μοντέλο.