Αρχαία ελληνική και βυζαντινή μουσική στην Επίδαυρο :
Αποθηκεύτηκε σε:
| Συγγραφή απο Οργανισμό/Αρχή: | |
|---|---|
| Άλλοι συγγραφείς: | |
| Μορφή: | Ηχητικό |
| Γλώσσα: | Greek |
| Δημοσίευση: |
Αθήνα :
ΕΛΒΥΧ,
1990.
|
| Θέματα: | |
| Ετικέτες: |
Προσθήκη ετικέτας
Δεν υπάρχουν, Καταχωρήστε ετικέτα πρώτοι!
|
Πίνακας περιεχομένων:
- Πλευρά Α’: Α. Αρχαία ελληνική μουσική : Παίζουν: αυλό ο Χρήστος Τσιαμούληςμ κρουστά ο Μιχάλης Κλαπάκης. 1. Α) Ύμνος στη Μούσα, β) Ύμνος στη Μούσα Καλλιόπη, συνθέσεις πιθανώτατα Διονυσίου. Τοποθετούνται στον 2ο μ.Χ. αιώνα, 3:14, 2. Επιτάφιο επίγραμμα Σεικίλλου, χρονολογείται από τον 2ο αι. μ. Χ. 2:00, 3. Ο Α’ Δελφικός ύμνος, άγνωστου συνθέτη, χρονολογείται από τον 2ο αι. μ. Χ. 3:40, Β. Μέλη από την έρευνα : 4. Πρωτοχριστιανικός ύμνος στην Αγία Τριάδα (από τον πάπυρο αρ. 1786 της Οξυρύγχου του γ’ αιώνα σε αρχαιοελληνική αλφαβητική σημειογραφία, ο Δαμιανός Σερέφογλου και η χορωδία 1:33, 5. Αλληλουάριο, ήχος πλάγιος του α’, μέλος παλιορωμαϊκό, βυζαντινής περιόδου (7ος-8ος αι.) από το χειρόγραφο LAT.5319 του Βατικανού. Έρευνα: Marcel Peres – Λυκ. Αγγελόπουλος 5:23, 6. Κοινωνικό «Αινείτε τον Κύριον…», Μανουήλ Γαζή, Λαμπαδαρίου(15ος αι.). Το αρχαιότερο γνωστό δείγμα διφώνου μέλους σε βυζαντινή παρασημαντική, σε δύο ήχους: τέταρτο και πλάγιο του τετάρτου. Έρευνα και μεταγραφή: Μιχάλης Αδάμης 3:38, Γ. Μέλη από την παράδοση: 7. «Μακάριος ανήρ…» Ο πρώτος στίχος του πρώτου ψαλμού του ψαλτηρίου, μέλος μελισματικό και ανέκδοτο με το χαρακτηρισμό «μέλος αρχαίον», μελοποιημένο στην παπαδική σε ήχο πλάγιο του τετάρτου. Η εξήγηση είναι του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος (+1840). Έχει παρουσιαστεί για πρώτη φορά από την Ελ.Βυ.Χ. σύμφωνα με τις οδηγίες του χειρογράφου «άρχεται ο δομέστιχος του αριστερού χορού εις τον έξω διπλασμόν , οι δε λοιποί εις των έσω». Ο διπλασμός που αναγράφει το χειρόγραφο ή η διπλοφωνία, στην οποίαν αναφέρεται ο ιερομόναχος Γαβριήλ και ο Παχώμιος Ρουσάνος είναι η απόδοση του μουσικού κειμένου κατά παράλληλα διαστήματα ογδόης, δηλαδή στην επταφωνία του ήχου και την αντιφωνία της, 3:38, 8. Εκλογή ψαλμικών στίχων εις Αποστόλους. Ήχος τέταρτος (άγια παπαδικός). Μέλος συλλαβικό, τονισμένο από τον λυκούργο Αγγελόπουλο, με πρότυπο άλλη εκλογή τονισμένη από τον Σίμωνα Καρά. Η χορωδία διαιρείται εδώ σε δύο χορούς. Τον β’ χορό διευθύνει ο Δημήτρης Ζαϊτίδης 4:40.Πλευρά Β’ : Αφιέρωμα στον Ιωάννη Κουκουζέλη τον περίφημο βυζαντινό μάϊστορα. Ο περίφημος Βυζαντινός Μαΐστωρ Ιωάννης Κουκουζέλης φέρει και το επίθετο Παπαδόπουλος καθώς μαρτυρούν χειρόγραφα των αρχών του 14ου αιώνα. Είναι Όσιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας (η μνήμη του εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου) κι είναι από τους κορυφαίους εκπρόσωπους της Βυζαντινής μουσικής (αναφέρεται ως η δεύτερη πηγή της ελληνικής μουσικής με πρώτη τον Όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό). Το πλουσιώτατο έργο του είναι κατά μέγα μέρος ανέκδοτο σήμερα και υπάρχει στα χειρόγραφα. Το αρχαιότερο χειρόγραφο στο οποίο πρωτοεμφανίζεται το όνομα του Ιωάννη Κουκουζέλη, είναι το Leningrand Gr 121 του έτους 1302. Η Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία άρχισε την έκδοση μιας σειράς κασετών που φιλοδοξεί να περιλάβει (στο μέτρο που θα καταστεί τούτο δυνατό) το έργο του Ιωάννη Κουκουζέλη. 1. «Τότε λαλήσει προς αυτούς εν οργή αυτού…». Το α’ ημιστίχιο του 5ου στίχου του 2ου ψαλμού. Ανέκδοτο μέλος Ιωάννου Κουμουζέλη. Εξήγηση Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος. Ήχος πλάγιος του τετάρτου. Με τη χορωδία ψάλλουν ο Βασίλης Μπιστόλας και ο Κώστας Αγγελίδης 7:20, 2. «Τους οδόντας αυτών βρύξει και τακήσεται…». Μέρος του στίχου 10 του ψαλμού 111. Ανέκδοτο μέλος Ιωάννου Κουκουζέλη του Μαΐστόρος, μελοποιημένο για να ψάλλεται εις μνήμας αγίων. Η εξήγηση είναι του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος, ήχος τέταρτος (άγια παπαδικός), 5:45, 3. Κράτημα, ανέκδοτο μέλος Ιωάννου Κουκουζέλη του Μαΐστορος, ήχος πρώτος, εξήγης Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος. Κρατήματα είναι συνθέσεις με άσημες συλλαβές στη θέση του κειμένου, όπως τε-ρι-ρεμ, το-ρο-ρο, νε-νε-να και άλλες. Η μη χρήση κειμένου δίνει στο μελοποιό τη δυνατότητα να συνθέσει έξοχες σελίδες καθαρής μουσικής. Ο λόγιος Μητροπολίτης Φιλαδέλφειας Γεράσιμος Βλάχος ο Κρης (17αι.), γράφει ότι «κατά την συμβολικήν θεολογίαν το τερερέ δεν θέλει να σημαδεύσει άλλο, παρά το ακατανόητον της Θεότητος». Ο Μιχάλης Αδάμης παρατηρεί πώς το κράτημα είναι το απόλυτο είδος μουσικής των Βυζαντινών, που εκφράζεται με συνθέσεις αυτοτελείς και ολοκληρωμένες, 15:53.