Διαχρονική μεταβολή της παραγωγής ελαιόλαδου και ελαιουργικών αποβλήτων στο νησί της Λέσβου - Δουσμανοπούλου, Αριστονίκη (2017)
Το νησί της Λέσβου αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ελαιοκομικές περιοχές τις Ελλάδας όπου φύονται 11.000.000 ελαιόδεντρα. Σε όλη την επικράτεια του νησιού υπάρχουν μονάδες επεξεργασίας ελαιοκάρπου, τα ελαιοτριβεία, των οποίων έγινε η καταγραφή από το 1984 μέχρι το 2015. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, ο αριθμός των ελαιοτριβείων μειώνεται. Ενδεικτικά το 1984 ο αριθμός τους ήταν 79 ενώ στην τελευταία καταγραφή(2015-2016), ο αριθμός των ελαιοτριβείων που λειτούργησαν ήταν 53. Από τα 53 ελαιοτριβεία που λειτούργησαν το 2015 τα 47 ελαιοτριβεία είναι συνεταιριστικά και τα 6 ιδιωτικά.Τα ελαιοτριβεία είναι μεσαίας δυναμικότητας, με δυνατότητα επεξεργασίας 3 τόνους ελαιόκαρπου/ ώρα κατά μέσω όρο. Η παραγωγή του ελαιοκάρπου καταγράφηκε από το 1984 μέχρι το 2015.Από τα αποτελέσματα παρατηρείται μείωση της παραγωγής την τελευταία 10ετία. Η μεγαλύτερη παραγωγή καταγράφηκε το 1998-1999, η οποία ανήλθε στους 131.204 τόνους ελαιόκαρπου, με πτωτική τάση από τότε μέχρι σήμερα. Ανάλογη είναι και η παραγωγή του ελαιολάδου, με μέγιστη παραγωγή 32.873 τόνους ελαιολάδου την ελαιοκομική περίοδο 1998-1999. Όσον αφορά την απόδοση του ελαιοκάρπου ως προς τη παραγωγή ελαιολάδου , η αναλογία κατά μέσω όρο είναι 4 κιλά καρπού προς 1 κιλό λάδι. Η απόδοση του ελαιοκάρπου έχει μειωτική τάση όπου από 3,6:1, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στα 4,5-5:1. Η ποιότητα του ελαιολάδου που παράχθηκε στο νησί καταχωρήθηκε σε τρείς ποιότητες σύμφωνα με τα παγκόσμια πρότυπα και από τη παρούσα μελέτη παρατηρείται ότι η παραγωγή του εξαιρετικά παρθένου ελαιολάδου κυμαίνεται από 16% της συνολικής παραγωγής μέχρι 60% σε κάποια έτη. Το παρθένο ελαιόλαδο, μεταξύ 24%-59%. Τέλος η ποσότητα των αποβλήτων που παράγονται, κυμαίνονται από 11.961 μ3/ έτος , μέχρι 80.867 μ3/έτος. Στη πλειοψηφία τους τα ελαιοτριβεία απορρίπτουν τα απόβλητα σε επιφανειακούς υδάτινους αποδέκτες με εξαίρεση τρία ελαιοτριβεία, όπου χρησιμοποιούν μεθόδους καθίζησης, εξουδετέρωσης με ασβέστη και υπεδάφιας διάθεσης χωρίς να είναι γνωστό η αν επεξεργασία είναι συνεχής και αν η τοξικότητα των αποβλήτων υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια.