Η αντίληψη της ασθένειας από το νοσηλευτικό προσωπικό : - Παναγιωτίδου, Πετρούλα (2016)
Αντικείμενο της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τις αντιλήψεις των νοσηλευτών για την παροχή υποστηρικτικής συμβουλευτικής φροντίδας στους ασθενείς με καρκίνο. Η υποστηρικτική-συμβουλευτική φροντίδα, από την πλευρά των νοσηλευτών, αποτελεί μια σημαντική διαδικασία και αποκτά καθοριστικό ρόλο για την Ποιότητα Ζωής των ασθενών σε όλα τα στάδια της νόσου. Στόχος αυτής της υποστηρικτικής συμβουλευτικής σχέσης αποτελεί η προαγωγή της συναισθηματικής, σωματικής και κοινωνικής ευημερίας των ασθενών.Για το σκοπό της έρευνας πραγματοποιήθηκε ποιοτική έρευνα για την πιο έγκυρη και ακριβή σκιαγράφηση των αντιλήψεων των νοσηλευτών. Για την συλλογή των στοιχείων σχεδιάστηκε ένας ευέλικτος οδηγός συνέντευξης που περιλάμβανε ημι-δομημένες ερωτήσεις.Η ομάδα μελέτης αποτελούνταν από 20 νοσηλευτές από τρία Δημόσια Νοσοκομεία και μία Ιδιωτική Κλινική του Νομού Θεσσαλονίκης. Βασικό κριτήριο της επιλογής των νοσηλευτών αποτέλεσε η εργασία σε ογκολογικά τμήματα και η καθημερινή αλληλεπίδραση με καρκινοπαθείς ασθενείς άνω του ενός έτους. Από την ανάλυση προέκυψε ότι η αίσθηση του υποφέρειν, η ιδέα του θανάτου, η απόσυρση από τις καθημερινές δραστηριότητες λόγω έλλειψης αυτονομίας, οι σωματικές αλλοιώσεις και ο οίκτος από την πλευρά των «τρίτων» αποτελούν κάποιες σημαντικές προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα ογκολογικά άτομα. Οι ανωτέρω προκλήσεις διαταράσσουν την ψυχική ισορροπία των ασθενών με καρκίνο λόγω των έντονων συναισθημάτων εσωτερικευμένης ντροπής, αμηχανίας και λύπης. Οι νοσηλευτές, λόγω της ενσυναίσθησης κατανόησης των προβλημάτων και των προκλήσεων που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ογκολογικοί ασθενείς, παρέχουν φροντίδα με στοργή και αγάπη, απαλείφοντας τις προσωπικές τους πεποιθήσεις και προκαταλήψεις. Λόγω των αναδυόμενων δυσκολιών τονίζουν την ανάγκη για παροχή υποστηρικτικής-συμβουλευτικής φροντίδας σε αυτούς τους ασθενείς, καθώς μέσω αυτής βελτιώνεται η Ποιότητα Ζωής τους. Παρόλα αυτά, αποκαλύπτουν ότι λόγω περιορισμένου χρόνου, προσωπικού, αλλά και έλλειψης κατάρτισης και εκπαίδευσης, δεν παρέχεται ολιστική υποστηρικτική-συμβουλευτική φροντίδα στους ασθενείς με καρκίνο, ως εκ τούτου αρκετές ανάγκες να παραμένουν ανικανοποίητες. Λόγω της υφιστάμενης κατάστασης, το οικογενειακό περιβάλλον και οι εξωνοσοκομειακές δομές έχουν αναλάβει, τόσο τον ρόλο της παροχής συμβουλών, όσο και της υποστήριξης, προκειμένου να ανταποκριθούν σε όλο το φάσμα των αναγκών που αναδύονται από την ασθένεια του καρκίνου.