Μαθαίνοντας πολιτική στα αμφιθέατρα : - Δουκακάρου, Μαρία (2015)
Η διατριβή μελετά φοιτητικές πολιτικές συλλογικότητες. Καταγράφει εθνογραφικά τις διαδικασίες που συντελούν στην συγκρότησή τους και αναδεικνύει τις αντιλήψεις, τις πρακτικές και τις σχέσεις των ανθρώπων που εντάσσονται σε αυτές. Ειδικότερα εστιάζει στη μελέτη δύο διαφορετικών εκδοχών φοιτητικού συναθροίζεσθαι. Μίας πρώτης που οργανώνεται με αναφορά τις κατηγορίες σχήμα/ομάδα, και μίας δεύτερης που προσδιορίζεται μέσα από την έννοια παράταξη. Και οι δύο προσεγγίζονται στη συγκροτησιακή τους διάσταση, ως δυναμικά πεδία παραγωγής διαφορετικών αντιλήψεων για το πολιτικό και ως διαφορετικές και σε μεγάλο βαθμό αντιτιθέμενες εκδοχές πολιτικής πρακτικής. Ταυτόχρονα εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους αυτές εκβάλλουν στο πεδίο της κοινωνικότητας, οργανώνουν και νοηματοδοτούν τις σχέσεις των υποκειμένων. Η έννοια της αυτονομίας, ως λόγος που παράγει και προβληματοποιεί τοποθετήσεις στο πεδίο του πολιτικού και ως πλαίσιο διαχείρισης συνδέσεων ανάμεσα σε διαφορετικές βαθμίδες πολιτικής συμμετοχής βρίσκεται εξαρχής στο επίκεντρο της διατριβής. Σχήματα/ομάδες και παράταξη διαχειρίζονται με τρόπο διαφορετικό τη θέση τους στο εσωτερικό ευρύτερων πλεγμάτων εξουσίας και ως εκ τούτου προωθούν διαφορετικές εκδοχές της αυτονομίας. Στους μεν η αυτονομία ισοδυναμεί με κάλεσμα για αδιαμεσολάβητη πολιτική δράση και πραγματώνεται στα πλαίσια πρακτικών με αντιθεσμικό και αντικρατικό περιεχόμενο. Στους δε η αυτονομία προκύπτει μέσα από την αναγνώριση της σύνδεσης με ευρύτερα πολιτικά πεδία και τη δημιουργία των συνθηκών για μία δυναμική διαχείριση εξουσιών που παράγονται πρωτίστως με αναφορά τον τόπο. Εναλλακτικά προγράμματα ακολουθούνται και στο πεδίο της κοινωνικότητας. Εκεί, σχήμα και ομάδα παρουσιάζονται ως ρευστά πεδία σχέσεων με εξισωτικό περιεχόμενο και αντιιεραρχικο χαρακτήρα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει την απουσία όρων που παράγουν περισσότερο κάθετες μορφές κοινωνικότητας. Η παράταξη αποτελεί κατεξοχήν πλαίσιο ανάδειξης του πολιτικού περιεχόμενου της συνάφειας. Η τελευταία ως μορφή συλλογικότητας παράγεται στα πλαίσια πρακτικών κάθετης κοινωνικότητας και ως τρόπος οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων διέπεται από λογικές έντονης ιεράρχησης.